National and Kapodistrian University of Athens
Η επίδραση της νόσου στη λογοτεχνική παραγωγή του Καρυωτάκη και της Πολυδούρη
Abstract
dc:descriptionΗ παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στη σύνδεση ανάμεσα στη σωματική νόσο και την ποιητική δημιουργία, μέσα από το παράδειγμα δύο εμβληματικών προσωπικοτήτων της νεοελληνικής γραμματείας του Μεσοπολέμου: του Κώστα Καρυωτάκη και της Μαρίας Πολυδούρη. Αφετηρία αποτέλεσε η διαπίστωση ότι οι προσωπικές δοκιμασίες δεν επηρεάζουν μόνο την ιδιωτική ζωή των δημιουργών, αλλά δύνανται να καθορίσουν και τη φυσιογνωμία του έργου τους. Η διερεύνηση βασίστηκε σε διεπιστημονική προσέγγιση, συνδυάζοντας τη φιλολογική ανάλυση, το ιστορικό πλαίσιο και τις κοινωνιολογικές αναφορές, προκειμένου να φωτιστούν οι πολλαπλές όψεις της σχέσης ανάμεσα στην εμπειρία της ασθένειας και στην καλλιτεχνική έκφραση. Η έρευνα ανέδειξε ότι, τόσο η σύφιλη στην περίπτωση του Καρυωτάκη όσο και η φυματίωση στην περίπτωση της Πολυδούρη, λειτούργησαν ως κινητήριες δυνάμεις που επηρέασαν καθοριστικά την ψυχολογική τους κατάσταση και, συνακόλουθα, το ποιητικό τους ύφος. Ο πρώτος διαμόρφωσε ένα έργο στο οποίο κυριαρχούν ο σαρκασμός, η ειρωνεία και η διάψευση, στοιχεία που αντικατοπτρίζουν τη βαθιά αίσθηση αδιεξόδου της εποχής του. Η δεύτερη, με έντονα εξομολογητικό τόνο, έδωσε μορφή στη μελαγχολία, τον έρωτα και την πρόωρη απώλεια, προσφέροντας μια αυθεντική γυναικεία φωνή στη νεοελληνική ποίηση. Παράλληλα, η σύντομη αλλά καθοριστική σχέση τους προσέδωσε βαρύτητα στην ποιητική τους παραγωγή, καθιστώντας τους σύμβολα μιας γενιάς που έζησε μέσα στην πίεση των κοινωνικών προκαταλήψεων και των ιστορικών αναταράξεων. Επιπρόσθετα, η μελέτη κατέδειξε ότι οι κοινωνικές αντιλήψεις για τις δύο ασθένειες υπήρξαν καθοριστικές για την πρόσληψη του έργου τους. Η φυματίωση, συχνά συνδεδεμένη με έναν σχεδόν «ρομαντικοποιημένο» θάνατο, επέτρεψε στην Πολυδούρη να εκφράσει την αγωνία και την τρυφερότητα της ύπαρξής της με τρόπο που συγκίνησε βαθιά το αναγνωστικό κοινό. Αντίθετα, η σύφιλη, περιβαλλόμενη από ηθικές προκαταλήψεις και κοινωνικό στίγμα, επιβάρυνε τον Καρυωτάκη με αισθήματα ενοχής και κοινωνικής απομόνωσης, τα οποία ενσωματώθηκαν στον ποιητικό του λόγο. Συνολικά, η εργασία καταδεικνύει ότι η δημιουργικότητα δεν ανθεί μόνο υπό συνθήκες ευνοϊκές, αλλά συχνά εκφύεται από τον πόνο, τη δοκιμασία και την τραγικότητα. Ο Καρυωτάκης και η Πολυδούρη απέδειξαν, μέσα από το έργο τους, ότι η λογοτεχνία μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο υπέρβασης της φθοράς και της θνητότητας, προσφέροντας στο προσωπικό βίωμα διαχρονικό χαρακτήρα. Η συμβολή τους στη νεοελληνική ποίηση παραμένει έως σήμερα ζωντανή, όχι μόνο για την αισθητική τους αξία, αλλά και για τη δύναμη με την οποία μετέτρεψαν την εμπειρία της ασθένειας σε ποιητικό λόγο πανανθρώπινης εμβέλειας.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Πούτου Λουκία
- Poutou Loukia
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5316848