National and Kapodistrian University of Athens
Μηχανισμοί κόπωσης και αποκατάσταση μετά από εξαντλητικό σπριντ στο τρέξιμο και στο κολύμπι
Abstract
dc:descriptionΩς κόπωση, έχει οριστεί η σταδιακή μείωση της ικανότητας του μυός να παράγει δύναμη ή ισχύ κατά την άσκηση. Τα χαρακτηριστικά της άσκησης και οι επικρατούσες περιβαλλοντικές συνθήκες επιδρούν στο επίπεδο κόπωσης και τον απαραίτητο χρόνο αποκατάστασης. Δεν είναι γνωστό, αν σε μέγιστη ισόχρονη προσπάθεια στο τρέξιμο και στην κολύμβηση η κόπωση και η αποκατάσταση διαφέρει μεταξύ των μορφών άσκησης. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να συγκριθούν οι μηχανισμοί κόπωσης και η αποκατάσταση ύστερα από μέγιστο σπριντ στο τρέξιμο και στο κολύμπι και να διερευνηθεί αν 30 λεπτά παθητικής αποκατάστασης επαρκούν για να επανέλθει πλήρως ο οργανισμός. Συμμετείχαν 13 άντρες τριαθλητές ηλικίας 20-45 ετών. Κάθε συμμετέχων εκτέλεσε το τρέξιμο και την κολύμβηση σε διαφορετικές μέρες με 1 εβδομάδα ανάμεσά τους. Την προκαθορισμένη προθέρμανση, ακολουθούσε εκτέλεση μέγιστου σπριντ 250 μέτρων τρεξίματος ή 50 μέτρων κολύμβησης, με καταγραφή της επίδοσης. Πριν και μετά, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, πραγματοποιούταν αξιολόγηση της κόπωσης με μετρήσεις χειροδυναμομέτρησης, κατακόρυφου άλματος (CMJ), μεταβλητότητας της καρδιακής συχνότητας (HRV), αντιλαμβανόμενης κόπωσης και ετοιμότητας. Το μέγιστο σπριντ επαναλαμβανόταν στα 30 λεπτά αποκατάστασης. Η επίδοση στο 1ο σπριντ ήταν στα 37.66 ± 3.01 sec (τρέξιμο) και 38.38 ± 4.69 sec (κολύμπι) (p>0.05), ενώ στο 2ο σπριντ οι επιδόσεις δε διέφεραν σημαντικά με εκείνες της πρώτης προσπάθειας. Η χειροδυναμομέτρηση και το CMJ δε μεταβλήθηκαν σημαντικά μετά τα μέγιστα σπριντ σε καμία συνθήκη (p>0.05). Η αντιλαμβανόμενη κόπωση βρέθηκε ίδια στο τρέξιμο και στο κολύμπι (p>0.05), της τάξης των 16 μονάδων. H μέση καρδιακή συχνότητα HR βρέθηκε σημαντικά αυξημένη μετά τα σπριντ, όμως η αποκατάστασή της ήταν ταχύτερη στο κολύμπι με σημαντικά χαμηλότερες τιμές στο 14ο λεπτό (p=0.004) και στο 23ο λεπτό (p=0.0003) συγκριτικά με το τρέξιμο. Το μέσο διάστημα των επαρμάτων R-R μειώθηκε σημαντικά (ένδειξη συμπαθοτονίας) μετά τα σπριντ συγκριτικά με τις τιμές ηρεμίας, αλλά ακολούθησε ταχύτερο φθίνοντα ρυθμό στο κολύμπι, ήδη από το 6ο λεπτό, σε σχέση με το τρέξιμο (p=0.014). Η αντιλαμβανόμενη ετοιμότητα βρέθηκε υψηλότερη στο 6ο λεπτό στο κολύμπι συγκριτικά με το τρέξιμο (p=0.02). Τόσο αυτή όσο και η μέση HR και το μέσο διάστημα R-R, δεν είχαν επανέλθει πλήρως μέχρι το τέλος της αποκατάστασης. Το παρόν πειραματικό πρωτόκολλο δεν κατάφερε, ανεξαρτήτως μορφής άσκησης, να προκαλέσει κόπωση αλλά προκάλεσε, εμφανή διαταραχή στον οργανισμό, παρόμοια στις δύο μορφές άσκησης. Η αποκατάσταση ήταν ταχύτερη στην κολύμβηση, όμως η διαταραχή παρέμεινε ύστερα από 30 λεπτά αποκατάστασης και στις δύο μορφές άσκησης. Οι συμμετέχοντες πάντως κατάφεραν και επανεκτέλεσαν τη μέγιστη προσπάθεια στην ίδια επίδοση σε τρέξιμο και σε κολύμπι. Η ελλιπής αντιλαμβανόμενη ετοιμότητα ίσως σχετίζεται με την επίμονα αυξημένη μέση καρδιακή συχνότητα.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗ ΔΑΝΑΗ
- XENIKOUDAKI DANAI
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5317299