National and Kapodistrian University of Athens
Η απαλλοτρίωση ως στοιχείο της νομοτυπικής μορφής του δικαιώματος διάρρηξης
Abstract
dc:descriptionΟι διατάξεις των άρθρων 939 και επόμενα του Αστικού Κώδικα συγκροτούν ένα ειδικό πλέγμα ρυθμίσεων για την προστασία των δανειστών, στην περίπτωση κατά την οποία ο οφειλέτης δολίως επιδίδεται σε μεταβιβάσεις ή άλλες πράξεις απαλλοτρίωσης των περιουσιακών του στοιχείων, με αποτέλεσμα η λοιπή περιουσία του να μην επαρκεί για την ικανοποίησή τους. Στο πλαίσιο αυτό, η έννοια της απαλλοτρίωσης καθίσταται κομβικής σημασίας, καθώς αποτελεί μία εκ των ουσιαστικών προϋποθέσεων της νομοτυπικής μορφής του δικαιώματος διάρρηξης, αλλά και το μέσο πραγμάτωσης της καταδολιευτικής πρόθεσης του οφειλέτη. Υπό το φως του σαφούς τελολογικού προσανατολισμού του θεσμού, που δεν είναι άλλος από την προστασία των δανειστών, ο όρος «απαλλοτρίωση» ερμηνεύεται υπό ευρεία έννοια, περιλαμβάνοντας όχι μόνο τη μεταβίβαση, ήτοι τη λεγόμενη εν στενή εννοία απαλλοτρίωση, αλλά και κάθε έγκυρη και ηθελημένη επιβάρυνση, επί τα χείρω αλλοίωση ή και κατάργηση περιουσιακού δικαιώματος του οφειλέτη, εμπράγματου ή ενοχικού, δια της οποίας επέρχεται μείωση της υπέγγυας στους δανειστές περιουσίας. Κατά κανόνα, μια τέτοιου είδους επέμβαση στο ενεργητικό της περιουσίας του οφειλέτη συντελείται δικαιοπρακτικά. Ωστόσο, στην έννοια της απαλλοτρίωσης διεκδικούν υπαγωγή και άλλα νομικά γεγονότα, όπως υλικές ενέργειες, παραλείψεις, διαδικαστικές ενέργειες και πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης, υπό τον αναγκαίο όρο ότι επενεργούν άμεσα σε περιουσιακό δικαίωμα του οφειλέτη και αποδίδονται στη βούλησή του. Περαιτέρω, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επί του ζητήματος οι ειδικές περιπτώσεις των έννομα ρυθμιζόμενων απαλλοτριώσεων στο πλαίσιο του άρθρο 940 του Αστικού Κώδικα. Ο νομοθέτης επέλεξε να αναφερθεί ρητά σε ορισμένες νομικές πράξεις του οφειλέτη, αποκλείοντας κάποιες εξ αυτών από την έννοια της απαλλοτρίωσης και επιβεβαιώνοντας την υπαγωγή άλλων σε αυτή, αίροντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τυχόν αμφισβητήσεις σχετικά με τη δυνατότητα διάρρηξής τους. Έτσι, δεν εντάσσονται στη νομοτυπική μορφή της 939 του Αστικού Κώδικα, καθώς δεν θεωρούνται απαλλοτρίωση, η αποποίηση κληρονομιάς ή κληροδοσίας και η καταβολή ληξιπρόθεσμου χρέους. Αντίθετα ως απαλλοτρίωση λογίζεται η καταβολή καταδολιευτικώς αναληφθέντος χρέους και η απαλλοτρίωση προς εξεύρεση μέσων για την καταβολή ληξιπρόθεσμου χρέους, ενώ εκ του νόμου υπάγεται στην έννοια της απαλλοτρίωσης η δόση αντί καταβολής. Τέλος, ερμηνευτικά ζητήματα ανακύπτουν και ως προς την ισχύ της απαλλοτρίωσης, ιδίως όταν πρόκειται για εκποιητική δικαιοπραξία που αφορά σε ακίνητο, τα οποία σχετίζονται συγκεκριμένα με το κύρος, την ενέργεια και το χρόνο συντέλεσης της απαλλοτρίωσης. Η εργασία θέτει προβληματισμούς και εξετάζει τα επιμέρους τιθέμενα ζητήματα υπό το πρίσμα τόσο των υιοθετούμενων θέσεων της θεωρίας όσο και εκείνων που επικρατούν στη νομολογία, μεταξύ των οποίων εγείρονται σε πολλές περιπτώσεις ζωηρές διαφωνίες.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Τσισπαρά Ζωή
- Tsispara Zoi
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5317969