Back to search

National and Kapodistrian University of Athens

Αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και αυτοκτονικότητα σε άτομα με οριακή διαταραχή προσωπικότητας

Abstract

dc:description

Εισαγωγή: Η οριακή διαταραχή προσωπικότητας σχετίζεται με συναισθηματική αστάθεια, παρορμητικότητα, υψηλή συχνότητα αυτοτραυματισμού και αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονικού ιδεασμού. Η επικράτησή της στον γενικό πληθυσμό κυμαίνεται από 0,2–1,8% και η αιτιολογία της βασίζεται σε γενετικούς, νευροβιολογικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Τα ποσοστά θανάτου από αυτοκτονία φτάνουν έως 10%, συνήθως αργότερα στην πορεία της διαταραχής. Οι θεραπείες στοχεύουν στη μείωση αυτοτραυματισμών, παρορμητικής συμπεριφοράς και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν κακοποίηση, κοινωνικοοικονομική δυσχέρεια, ψυχοπαθολογία και έλλειψη διαπροσωπικών σχέσεων. Σκοπός: H παρούσα συστηματική ανασκόπηση στοχεύει στη διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της αυτοκαταστροφικής και αυτοκτονικής συμπεριφοράς και της Οριακής Διαταραχής Προσωπικότητας, καθώς και στην αποτύπωση των κυριότερων θεραπευτικών προσεγγίσεων για την αντιμετώπισή τους. Μέθοδος: Πρόκειται για μια συστηματική ανασκόπηση. Για τη διερεύνηση των παραπάνω σκοπών, χρησιμοποιήθηκαν 8 λέξεις-φράσεις κλειδιά και η αναζήτηση πραγματοποιήθηκε σε μία βάση ιατρικών δεδομένων, ενώ στη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν μόνο άρθρα και μελέτες στην αγγλική γλώσσα με χρονικό περιορισμό τα τελευταία 20 έτη. Τέθηκαν κριτήρια ένταξης και περιορισμού. Η εργασία περιλαμβάνει εν τέλει 13 μελέτες ως βιβλιογραφία. Αποτελέσματα: Ο μη αυτοκτονικός αυτοτραυματισμός (NSSI) εμφανίζεται σε πάνω από 90% των ατόμων με Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας (ΟΔΠ). Στους εφήβους, οι αυτοτραυματισμοί ξεκινούν νωρίτερα και είναι πιο επικίνδυνοι. Οι ενήλικες εμφανίζουν πιο σοβαρές απόπειρες αυτοκτονίας. Οι πιο συχνές μέθοδοι αυτοτραυματισμού είναι το κόψιμο και το κάψιμο, ενώ στις απόπειρες αυτοκτονίας, κυριαρχεί η υπερδοσολογία φαρμάκων. Η εφαρμογή της Διαλεκτικής Συμπεριφορικής Θεραπείας μείωσε τις αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές κατά 50–70% σε διάφορες μελέτες, ενώ η ERGT μείωσε τη συχνότητα αυτοτραυματισμών σε έφηβους κατά 40–60%. Το μοντέλο BAS επέφερε σημαντική μείωση σοβαρών επεισοδίων αυτοτραυματισμού σε ενήλικες. Οι ποσοστώσεις αποχώρησης από τις θεραπείες κυμάνθηκαν μεταξύ 16–36%. Η παρακολούθηση μετά τη θεραπεία διατήρησε τα αποτελέσματα σε 6–12 μήνες. Συμπεράσματα: Η εφαρμογή παρεμβάσεων για άτομα με Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας (ΟΔΠ) ή υψηλό κίνδυνο αυτοκαταστροφής απαιτεί συνεχή εκπαίδευση και στενή συνεργασία του προσωπικού. Παρεμβάσεις όπως η DBT μειώνουν την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και βελτιώνουν δεξιότητες αντιμετώπισης. Η παρακολούθηση των μακροπρόθεσμων αποτελεσμάτων και η εξατομικευμένη επιλογή θεραπείας είναι κρίσιμες για τη διαρκή βελτίωση.

Author and committee

dc:creator, dc:contributor.*
Authors dc:creator
  • Γκούντα Αναστασία
  • Gkounta Anastasia

Subjects

dc:subject × 2

Rights

Language dc:language
Ελληνικά, Greek

Identifiers

dc:identifier.*
Identifier
uoadl:5319581

Chain of custody

source
Harvested from
National and Kapodistrian University of Athens
Base URL
pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh
Last updated
2026-11-19
Source record
OAI-PMH GetRecord
citation

Γκούντα Αναστασία; Gkounta Anastasia. Αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και αυτοκτονικότητα σε άτομα με οριακή διαταραχή προσωπικότητας. 2025. https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319581