National and Kapodistrian University of Athens
Η έννοια της Αφερεγγυότητας στο Ελληνικό Δίκαιο στο πλαίσιο Δογματικής και Δικαιοσυγκριτικής ανάλυσης.
Abstract
dc:descriptionΗ εργασία επιδιώκει να συνθέσει μια ενιαία και συνεκτική θεωρητική και πρακτική προσέγγιση της έννοιας της αφερεγγυότητας ως καθοριστικής προϋπόθεσης για την έναρξη διαδικασιών αναδιάρθρωσης και πτώχευσης, αποπειρούμενη να γεφυρώσει το υφιστάμενο χάσμα εναρμόνισης μεταξύ των εθνικών δικαίων και να διατυπώσει πρόταση βέλτιστου προτύπου για την ελληνική αλλά και για τη διεθνή έννομη τάξη. Στο πρώτο μέρος αναλύονται διεξοδικά οι βασικές παράμετροι που, κατά τους Reinhard Bork, Michael Veder και Ben Schuijling, σε συνδυασμό με τις διάφορες υποκατηγορίες της αφερεγγυότητας, συναποτελούν τα εννοιολογικά χαρακτηριστικά της αφερεγγυότητας: το λεγόμενο «κενό ρευστότητας» και η μέθοδος του υπολογισμού, η χρονική διάρκεια κατά την οποία το κενό αυτό παραμένει αδιάλειπτο, το ελάχιστο μέγεθος του κενού προκειμένου να θεωρηθεί ουσιώδες, καθώς και το επίπεδο βεβαιότητας της πρόγνωσης μελλοντικής αδυναμίας πληρωμών. Η δογματική και η τελολογική ερμηνεία των κριτηρίων αυτών θα δείξουν πώς μεταφράζονται σε χρηστικά εργαλεία διάγνωσης της οικονομικής κατάστασης και πώς συνδεόμενα με τις θεμελιώδεις αρχές του πτωχευτικού δικαίου - ισότητα πιστωτών, συλλογικότητα, αναλογικότητα, προστασία της κοινωνικής συνοχής και αυτονομία των πιστωτών - μπορούν να εξυπηρετήσουν τον διττό σκοπό της προστασίας των πιστωτών και της διάσωσης βιώσιμων επιχειρήσεων. Εν συνεχεία, καταδεικνύεται ότι ο ευρωπαϊκός θεσμικός χώρος παραμένει κατακερματισμένος: ενώ η Οδηγία (ΕΕ) 2019/1023 και οι συστάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα ενιαίων κριτηρίων, αναθέτουν στα κράτη‑μέλη τον καθορισμό όρων όπως «αδυναμία πληρωμής χρεών», «επικείμενη αδυναμία πληρωμών» «πιθανότητα αφερεγγυότητας», και «υπερχρέωση», με αποτέλεσμα κάθε δικαιικό σύστημα να διατηρεί δικές του προσεγγίσεις και αποκλίσεις. Η ένταση αυτής της ετερογένειας αναδεικνύεται μέσω συγκριτικής ανάλυσης της γερμανικής, της γαλλικής, της αγγλοσαξονικής (Ηνωμένο Βασίλειο) και της αμερικανικής έννομης τάξης, με ιδιαίτερη έμφαση στην ειδική προϋπόθεση υπερχρέωσης του γερμανικού δικαίου, το οποίο εφαρμόζεται αποκλειστικά σε κεφαλαιουχικές εταιρείες χωρίς ευθύνη εταίρων. Παράλληλα, στο δεύτερο μέρος εξετάζεται το ελληνικό πτωχευτικό δίκαιο και προσδιορίζεται ο εννοιολογικός προσδιορισμός της αφερεγγυότητας στις προπτωχευτικές διαδικασίες (εξωδικαστικός μηχανισμός, προπτωχευτική διαδικασία εξυγίανσης), στην κύρια πτωχευτική διαδικασία και ιδίως στην αντιμετώπιση της εταιρικής αφερεγγυότητας. Αξιοποιούνται τόσο οι διατάξεις του ν. 4738/2020, όσο και εκτενής θεωρία και αρθρογραφία, προκειμένου να αποτυπωθούν οι ασαφείς διαβαθμίσεις μεταξύ «παρούσας» και «επαπειλούμενης» αδυναμίας πληρωμών και η ανάγκη πρόγνωσης βιωσιμότητας. Τέλος, διερευνάται η σημασία της έγκαιρης διάγνωσης της αφερεγγυότητας όσον αφορά την ευθύνη των διοικούντων, την αξία των περιουσιακών στοιχείων, τον βαθμό ικανοποίησης των πιστωτών, την τήρηση της αρχής της αναλογικότητας και την αποτελεσματικότητα του εξωδικαστικού μηχανισμού. Μετά την κριτική αντιπαράθεση ιδίως των ευρωπαϊκών και ελληνικών προσεγγίσεων, η εργασία καταλήγει σε πρόταση βέλτιστου προτύπου, συνδυάζοντας τα πλέον λειτουργικά στοιχεία για τη διαμόρφωση μιας σύγχρονης, συνεκτικής και προβλέψιμης έννομης τάξης αφερεγγυότητας.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- ΔΑΝΑΛΗ ΑΝΝΑ
- DANALI ANNA
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5320188