National and Kapodistrian University of Athens
Αυτοστιγματισμός και ψυχικές διαταραχές: Ο ρόλος της αυτοεκτίμησης
Abstract
dc:descriptionΣκοπός της μελέτης είναι η ανίχνευση του βαθμού αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης ατόμων με ψυχωσική διαταραχή και αυτών με διαταραχή χρήσης ουσιών. Η έρευνα επιχειρεί να απαντήσει στα εξής ερωτήματα. Αν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά στα επίπεδα αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης μεταξύ ατόμων με ψυχωσική διαταραχή και ατόμων με διαταραχή χρήσης ουσιών. Τον τρόπο που σχετίζεται το επίπεδο αυτοεκτίμησης με τον αυτοστιγματισμό στο σύνολο του δείγματος. Τους κοινωνικοδημογραφικούς ή κλινικούς παράγοντες που σχετίζονται με υψηλότερα ή χαμηλότερα επίπεδα αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης. Τα ερευνητικά εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν για τη συλλογή των δεδομένων ήταν η Κλίμακα Αξιολόγησης Αυτοστιγματισμού (Karydi et al., 2007) η Κλίμακα Αυτοεκτίμησης του Rosenberg και ένα ερωτηματολόγιο κοινωνικοδημογραφικών στοιχείων. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε μέσω του προγράμματος IBM SPSS Statistics. Τα αποτελέσματα της έρευνάς έδειξαν πως τα άτομα με διαταραχή χρήσης ουσιών εμφανίζουν μεγαλύτερα ποσοστά αυτοστιγματισμού (Μ = 2,9, SD = 0,7) συγκριτικά με τα άτομα με ψυχωσική διαταραχή (Μ = 2,5, SD = 0,7) με στατιστικά σημαντική διαφορά (p = 0,016). Από την άλλη, φάνηκε πως τα άτομα με ψυχωσική διαταραχή παρουσιάζουν υψηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης (Μ = 2,8, SD = 0,4), σε σχέση με τα άτομα με εξάρτηση (Μ = 2,5, SD = 0,5) με στατιστικά σημαντική διαφορά (p = 0,004). Ακόμη αποδείχθηκε η αντιστρόφως ανάλογη συσχέτιση των δύο μεταβλητών, του αυτοστιγματισμού και της αυτοεκτίμησης μόνο στο δείγμα των ατόμων με διαταραχή χρήσης ουσιών (p = 0,001), όπου υψηλότερα επίπεδα αυτοστιγματισμού συνδέονταν με χαμηλότερη αυτοεκτίμηση. Τέλος παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση των μεταβλητών με κοινωνικοδημογραφικούς και κλινικούς παράγοντες όπως η ανεργία, οι νοσηλείες, το υποστηρικτικό περιβάλλον, η ηλικία και η ηλικία νόσησης. Πιο συγκεκριμένα, στο σύνολο του δείγματος εντοπίστηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ της ηλικίας νόσησης και των δύο μεταβλητών, δηλαδή μικρότερη ηλικία έναρξης σχετίστηκε με υψηλότερα επίπεδα αυτοστιγματισμού και χαμηλότερα αυτοεκτίμησης (p < 0,05). Ακόμη, στα άτομα με ψυχωσική διαταραχή, η νοσηλεία σε ψυχιατρική κλινική συσχετίστηκε με χαμηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης (p = 0,042). Στην ομάδα των ατόμων με εξάρτηση, η ανεργία σχετίστηκε με υψηλότερο αυτοστιγματισμό, ενώ στο σύνολο του δείγματος, η ύπαρξη υποστηρικτικού περιβάλλοντος αναδείχθηκε ως προστατευτικός παράγοντας και για τις δύο μεταβλητές. Τα ευρήματα της έρευνας έρχονται να επιβεβαιώσουν αποτελέσματα προγενέστερων ερευνών. Καταδεικνύεται λοιπόν η ανάγκη καταπολέμησης του κοινωνικού στίγματος και του συνακόλουθου αυτοστιγματισμού στα άτομα με κάποια μορφή ψυχικής διαταραχής. Μεγάλης σπουδαιότητας αποτελούν τα προγράμματα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης και κοινωνικής επανένταξης, γι αυτό οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας οφείλουν να εφαρμόζουν υπηρεσίες κατάλληλες των αναγκών της εκάστοτε πληθυσμιακής ομάδας υπερασπίζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Παναγιωτίδου Δέσποινα
- Panagiotidou Despina
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5320339