National and Kapodistrian University of Athens
Cybersecurity and use of force in Air and Space
Abstract
dc:descriptionΣε μια εποχή κατά την οποία οι κυβερνοεπιθέσεις κατά συστημάτων ή εγκαταστάσεων της πολιτικής αεροπορίας αποτελούν καθημερινό φαινόμενο και εκείνες κατά δορυφόρων δεν ανήκουν πλέον στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, η ανάγκη εφαρμογής του διεθνούς δικαίου στον κυβερνοχώρο, ιδίως στους τομείς του αέρα και του διαστήματος, καθίσταται ολοένα και πιο επιτακτική. Η παρούσα διπλωματική εξετάζει κριτικά την επάρκεια των υφιστάμενων διεθνών νομικών πλαισίων ως προς την αντιμετώπιση της χρήσης κυβερνοδύναμης στους τομείς του αέρα και του διαστήματος. Η μελέτη εκκινεί από τους γενικούς κανόνες του δημοσίου διεθνούς δικαίου αναφορικά με την έννοια της χρήσης βίας βάσει του άρθρου 2§4 και του άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και αμφισβητεί την εφαρμογή τους στο πεδίο των κυβερνοεπιχειρήσεων, εν απουσία ενός ενιαίου και παγκοσμίως αποδεκτού δικαίου του κυβερνοχώρου. Παρότι πλήθος συνθηκών του δικαίου του αέρα και του διαστήματος, ενδεικτικά η Σύμβαση του Σικάγο, η Σύμβαση του Πεκίνου, η Συνθήκη για το Εξώτερο Διάστημα και οι Κανονισμοί της ITU, καταρτίστηκαν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις κυβερνοεπιθέσεις, άφησαν ωστόσο περιθώριο για την υιοθέτηση συνεκτικών ερμηνειών αναφορικά με τα κατώφλια χρήσης βίας ή τη νομιμότητα αμυντικών αντιδράσεων. Μέσω λειτουργικής ανάλυσης και εξέτασης συγκεκριμένων περιπτώσεων κυβερνοεπιθέσεων κατά συστημάτων αεροπορίας και διαστήματος, η διπλωματική καταδεικνύει ότι, μολονότι δεν υφίστανται εξειδικευμένα νομικά πρότυπα, καταβάλλεται τουλάχιστον προσπάθεια ρύθμισης της κυβερνοδύναμης μέσω μέσων ήπιας δικαίου (soft law), όπως το Εγχειρίδιο του Ταλίν. Κατά συνέπεια, η ανυπαρξία ρύθμισης ενέχει τον κίνδυνο είτε της υπέρμετρης επέκτασης του δόγματος του jus ad bellum είτε της παράλυσης της νόμιμης αυτοάμυνας ή των αντίμετρων, εξελίξεις που υπονομεύουν τη διεθνή σταθερότητα. Το τελευταίο κεφάλαιο της διπλωματικής εξετάζει την πολύπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ της προληπτικής κυβερνοασφάλειας και του jus ad bellum, η οποία δημιουργεί μια εκτεταμένη νομική γκρίζα ζώνη, δυνητικά ικανή να δικαιολογήσει προληπτικές κυβερνοεπιχειρήσεις στον αέρα και στο διάστημα υπό το πρόσχημα της αυτοάμυνας. Πλοηγούμενη σε αυτό το σχεδόν ανεξερεύνητο πεδίο του διεθνούς δικαίου, η μελέτη προσφέρει πρωτότυπη συμβολή στη διερεύνηση της σύζευξης κυβερνοχώρου, αέρα και διαστήματος, προωθώντας τη διατομεακή συνεργασία υπό το πρίσμα της αυξανόμενης ψηφιοποίησης των δραστηριοτήτων της αεροπορίας και του διαστήματος, με σκοπό την αντιμετώπιση των σύγχρονων προκλήσεων κυβερνοασφάλειας.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- ΚΟΥΚΟΥΦΙΛΙΠΠΟΥ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ
- KOUKOUFILIPPOU EFFROSYNI
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5321150