National and Kapodistrian University of Athens
Η κακή πίστη στο σήμα υπό το πρίσμα της ενωσιακής νομολογίας και η εφαρμογή της από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της ΕΕ
Abstract
dc:descriptionΗ παρούσα εργασία πραγματεύεται την έννοια της κακής πίστης στο δίκαιο των εμπορικών σημάτων υπό το πρίσμα της ενωσιακής νομολογίας και εξετάζει συστηματικά τον τρόπο ερμηνείας και εφαρμογής της από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO). Η κακή πίστη συνιστά αόριστη νομική έννοια, η οποία δεν ορίζεται ρητώς από τον νομοθέτη, αλλά αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο μέσω της νομολογιακής επεξεργασίας και της διοικητικής πρακτικής, λειτουργώντας ως κρίσιμος μηχανισμός διασφάλισης της χρηστής λειτουργίας του συστήματος προστασίας των σημάτων. Στο πρώτο μέρος της εργασίας αναλύεται το διεθνές, ενωσιακό και εθνικό ρυθμιστικό πλαίσιο της κακής πίστης στο δίκαιο σημάτων, με αναφορά στη σταδιακή διαμόρφωση της σχετικής διάταξης από το προϊσχύσαν καθεστώς του Κοινοτικού Σήματος έως τον ισχύοντα Κανονισμό (ΕΕ) 2017/1001 και την Οδηγία (ΕΕ) 2015/2436, καθώς και στην ενσωμάτωσή της στο ελληνικό δίκαιο με τον Ν. 4679/2020. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στη σχέση και την αλληλεπίδραση μεταξύ ενωσιακού και εθνικού δικαίου εμπορικών σημάτων, καθώς και στην ανάγκη ενιαίας ερμηνείας και εφαρμογής της έννοιας της κακής πίστης εντός της Ένωσης. Ακολούθως, εξετάζεται διεξοδικά η συμβολή της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Γενικού Δικαστηρίου στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων διαπίστωσης της κακής πίστης, με αφετηρία την απόφαση Lindt Goldhase και την καθιέρωση της αρχής της συνολικής εκτίμησης. Αναλύονται οι επιμέρους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά την αξιολόγηση της κακής πίστης, όπως η δόλια πρόθεση του αιτούντος κατά τον κρίσιμο χρόνο της κατάθεσης της αίτησης καταχώρησης του σήματός του, η γνώση ή δυνατότητα γνώσης του για την ύπαρξη προγενέστερων σημείων ή δικαιωμάτων, η ύπαρξη προγενέστερης σχέσης μεταξύ αυτού και του νόμιμου δικαιούχου, καθώς και η απουσία θεμιτού επιχειρηματικού σκοπού. Το δεύτερο μέρος της εργασίας επικεντρώνεται στην περιπτωσιολογία κακόπιστων αιτήσεων καταχώρησης σημάτων και στην πρακτική εφαρμογή της έννοιας από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO). Μία κακοπίστως κατατεθείσα αίτηση μπορεί να αποσκοπεί στην κατάχρηση δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων και να συνίσταται σε καιροσκοπική παρασιτική συμπεριφορά ή πρόθεση παρεμπόδισης ανταγωνιστών. Σε ορισμένες περιπτώσεις η κακόπιστη κατάθεση αναγνωρίζεται ως κατάχρηση του συστήματος καταχώρησης σημάτων με χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις τις αμυντικές καταχωρήσεις, την κερδοσκοπική εκμετάλλευση του εμπορικού σήματος και την πρακτική της επανακατάθεσης. Εν συνεχεία η ανάλυση εστιάζει στην ερμηνεία και εφαρμογή της έννοιας της κακής πίστης από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέσω των σημαντικότερων αποφάσεων του OHIM φωτίζεται το περιεχόμενο που λάμβανε η κακή πίστη έως την εξέταση του ζητήματος από το ΔΕΕ και την παγίωση της νομολογίας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποφάσεων του EUIPO ιδίως στο πλαίσιο διεκδίκησης προστασίας για πνευματικό δημιούργημα, ακύρωσης παραπλανητικού σήματος και επί τη βάση κακοπιστίας και δεκτών ανακοπών σε περιπτώσεις επανακατάθεσης, παρουσιάζουν τον τρόπο εφαρμογής της νομολογίας από το ευρωπαϊκό Γραφείο. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η κακή πίστη αποτελεί θεμελιώδη αρχή για την προστασία της ακεραιότητας του ενωσιακού συστήματος σημάτων και τη διατήρηση της δίκαιης ισορροπίας μεταξύ ιδιωτικών και δημόσιων συμφερόντων.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- ΣΚΕΠΑΣΙΑΝΟΥ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΗ
- SKEPASIANOU CHRYSOVALANTI
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5321580