National and Kapodistrian University of Athens
Maritime migration and the duty to rescue: legal responsibilities of states and humanitarian organizations
Abstract
dc:descriptionΗ διατριβή μου εξετάζει τις διεθνείς νομικές υποχρεώσεις των κρατών σε σχέση με τη διάσωση μεταναστών και αιτούντων άσυλο στη θάλασσα, με ιδιαίτερη έμφαση στην υποχρέωση διάσωσης σύμφωνα με το δίκαιο της θάλασσας και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Καθώς η παράνομη θαλάσσια μετανάστευση συνεχίζει να αποτελεί πρόκληση για τις ικανότητες και τις πολιτικές των παράκτιων κρατών, ιδίως στη Μεσόγειο, το ζήτημα της ευθύνης των κρατών έχει αποκτήσει νέα νομική και πολιτική σημασία. Με βάση το εθιμικό διεθνές δίκαιο και κωδικοποιημένη σε συνθήκες όπως η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η Διεθνής Σύμβαση για τη Θαλάσσια Έρευνα και Διάσωση (SAR) και η Διεθνής Σύμβαση για την Ασφάλεια της Ζωής στη Θάλασσα (SOLAS), τα κράτη έχουν την υποχρέωση να βοηθούν άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα και να εξασφαλίζουν την ασφαλή αποβίβασή τους. Ωστόσο, η πρακτική εφαρμογή αυτής της υποχρέωσης έχει γίνει όλο και πιο αμφιλεγόμενη. Ορισμένα κράτη έχουν επιχειρήσει να αποφύγουν ή να μεταβιβάσουν την ευθύνη τους συνεργαζόμενα με τρίτες χώρες, περιορίζοντας την πρόσβαση στα χωρικά ύδατα ή παρεμποδίζοντας τις προσπάθειες μη κυβερνητικών φορέων διάσωσης. Η παρούσα έρευνα χρησιμοποιεί νομική ανάλυση και επιλεγμένες περιπτωσιολογικές μελέτες για να εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο τα κράτη συμβιβάζουν τις νομικές τους υποχρεώσεις με την ασφάλεια των συνόρων και τον έλεγχο της μετανάστευσης στην πράξη. Η θαλάσσια μετανάστευση έχει καταστεί σημαντικό νομικό και ανθρωπιστικό ζήτημα, ιδίως για τα παράκτια κράτη σε περιοχές όπως η Μεσόγειος. Κάθε χρόνο, χιλιάδες άνθρωποι επιβιβάζονται σε επικίνδυνα θαλάσσια ταξίδια με ακατάλληλα για πλεύση σκάφη, ελπίζοντας να ξεφύγουν από συγκρούσεις, διώξεις και φτώχεια και να φτάσουν σε ασφαλές μέρος. Σε αυτό το πλαίσιο, η νομική υποχρέωση των κρατών να βοηθούν άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα έχει καταστεί κεντρικό θέμα διεθνούς συζήτησης. Οι διεθνείς συμφωνίες υποχρεώνουν σαφώς τα κράτη να διασώζουν άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο και να τα μεταφέρουν σε ασφαλές μέρος. Ωστόσο, θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να εκπληρωθούν αυτές οι υποχρεώσεις εάν ο αριθμός των αφίξεων δεν μειωθεί και η υποδοχή και η υποδομή υποδοχής δεν βελτιωθούν. Τα κράτη δεν είναι μόνο υπεύθυνα για την οργάνωση και τη διατήρηση επαρκών υπηρεσιών έρευνας και διάσωσης (SAR) στις θαλάσσιες ζώνες τους, αλλά πρέπει επίσης να διασφαλίζουν ότι αυτές οι υπηρεσίες παρέχονται σύμφωνα με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δίκαιο των προσφύγων. Σε πολλές περιπτώσεις, ωστόσο, υπάρχει σημαντική απόκλιση μεταξύ του νόμου όπως έχει συνταχθεί και της εφαρμογής του.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Author dc:creator
-
- SOMOGYI DOROTTYA KLARA
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5324218