National and Kapodistrian University of Athens
Third Party State involvement in cyber warfare: evaluating the legal implications of cyber technology support and coordination as belligerent acts under International Law
Abstract
dc:descriptionΗ αναγνώριση του κυβερνοχώρου ως ενός αυτόνομου επιχειρησιακού πεδίου έχει μεταμορφώσει ριζικά τον χαρακτήρα του πολέμου στη σύγχρονη εποχή, θέτοντας σύνθετα νομικά ζητήματα για τη διεθνή νομική κοινότητα. Οι επιχειρήσεις στον κυβερνοχώρο διεξάγονται πλέον συχνά σε συνδυασμό με ή ως εναλλακτική μορφή της συμβατικής πολεμικής δράσης, στοχεύοντας κρίσιμες υποδομές, πληροφοριακά συστήματα και κρατικούς μηχανισμούς, χωρίς να προκαλούν φυσική ζημία σε άτομα εντός του πεδίου δράσης ή ζημία που μπορεί να γίνει άμεσα αντιληπτή. Η μετάβαση αυτή έχει εντείνει τη σύγχυση σχετικά με τη νομική αξιολόγηση της κυβερνοσυμπεριφοράς βάσει των υφιστάμενων διεθνών κανόνων που αφορούν τη χρήση βίας και τη διεξαγωγή εχθροπραξιών. Η παρούσα μελέτη εξετάζει τον κυβερνοπόλεμο από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη δυνητική εφαρμογή και προσαρμογή των αρχών του jus ad bellum και του jus in bello σε σχέση με τον κυβερνοπόλεμο. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στην ερμηνεία των εννοιών της «χρήσης βίας» και της «ένοπλης επίθεσης», όπως αυτές περιλαμβάνονται στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, με αναφορά στο Άρθρο 51, καθώς και στα διαχρονικά ζητήματα της απόδοσης ευθύνης και της απόδοσης απομακρυσμένης κρατικής ευθύνης στον κυβερνοχώρο. Η μελέτη καλύπτει επίσης τον αυξανόμενο ρόλο τρίτων δρώντων, όπως συμμαχικά κράτη, ιδιωτικές εταιρείες και ακόμη και ομάδες δια πληρεξουσίου (proxy groups), και αξιολογεί το νομικό τους καθεστώς υπό το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και την αρχή της ουδετερότητας. Βάσει πρόσφατων τάσεων στην κρατική πρακτική, θεωριών του εθιμικού διεθνούς δικαίου και ερμηνευτικών εργαλείων, συμπεριλαμβανομένου του Εγχειριδίου του Tallinn, αναλύεται κατά πόσον τα σύγχρονα νομικά εργαλεία μπορούν να ρυθμίσουν επαρκώς τις κυβερνοεχθροπραξίες. Μέσα από την ανάλυση πραγματικών περιστατικών, όπως οι κυβερνοεπιχειρήσεις στον πόλεμο Ρωσίας– Ουκρανίας και οι κυβερνοαλληλεπιδράσεις μέσω πληρεξουσίων μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, η έρευνα καταδεικνύει σημαντική ασυνέπεια και εμφανείς ρυθμιστικές ελλείψεις στο υφιστάμενο νομικό σύστημα. Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι το διεθνές δίκαιο αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για τη διαχείριση και εποπτεία του κυβερνοπολέμου, αλλά δεν εφαρμόζεται ευρέως και, σε πολλές περιπτώσεις, είναι ανεπαρκές για να αντιμετωπίσει τις δυναμικές τεχνολογικές εξελίξεις και την αυξανόμενη εμπλοκή δρώντων. Τελικώς, η μελέτη τονίζει την ανάγκη για σαφέστερη κανονιστική καθοδήγηση και, ενδεχομένως, για πιο εξειδικευμένα νομικά εργαλεία, προκειμένου να διασφαλιστεί η νομική βεβαιότητα και η ύπαρξη μηχανισμών λογοδοσίας, επιτρέποντας παράλληλα την αποτελεσματικότερη ρύθμιση των κυβερνοεπιχειρήσεων στο πλαίσιο μιας ένοπλης σύγκρουσης.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- ΚΑΡΑΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
- KARAKONSTANTIS PANAYIOTIS
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5325228