National and Kapodistrian University of Athens
Genetic and chromosomal determinants of prognosis in uveal melanoma
Abstract
dc:descriptionΥπόβαθρο-Σκοπός: Το ραγοειδικό μελάνωμα (UM) αποτελεί τη συχνότερη πρωτοπαθή ενδοφθάλμια κακοήθεια στους ενήλικες, με έως και τους μισούς ασθενείς να αναπτύσσουν θανατηφόρες ηπατικές μεταστάσεις. Η ακριβής διαστρωμάτωση κινδύνου κατά τη διάγνωση είναι απαραίτητη για την παρακολούθηση, την ενημέρωση των ασθενών και την επιλογή υποψηφίων για κλινικές μελέτες. Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση αξιολόγησε την προγνωστική σημασία χρωμοσωμικών αλλοιώσεων και μεταλλάξεων οδηγών γονιδίων στο πρωτοπαθές UM, σε σχέση με την επιβίωση χωρίς μεταστάσεις (MFS), τη συνολική επιβίωση (OS) και την ειδική για τη νόσο επιβίωση (DSS). Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συστηματική αναζήτηση στις βάσεις PubMed/MEDLINE, Scopus και Web of Science έως τις 20 Ιανουαρίου 2026. Επιλέξιμες ήταν οι μελέτες που ανέφεραν εκβάσεις χρόνου έως συμβάντος σχετιζόμενες με γονιδιωματικούς βιοδείκτες στο πρωτοπαθές UM. Ο κίνδυνος μεροληψίας αξιολογήθηκε με το εργαλείο QUIPS. Οι πολυπαραγοντικά προσαρμοσμένοι λόγοι κινδύνου (HR) συγκεντρώθηκαν με μοντέλα τυχαίων επιδράσεων, ενώ οι μονοπαραγοντικές εκτιμήσεις αναλύθηκαν χωριστά. Οι OS και DSS συντέθηκαν ποιοτικά. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 88 μελέτες. Η μονοσωμία 3 συσχετίστηκε με χειρότερη MFS στην πολυπαραγοντική ανάλυση (HR = 3.77, 95% CI 2.85–4.98, n = 2.266, I² = 2.8%), όπως και η αύξηση του χρωμοσώματος 8q (HR = 3.23, 95% CI: 1.91–5.46, n = 811, I² = 39.9%). Η απώλεια έκφρασης της πρωτεΐνης BAP1 στην ανοσοϊστοχημεία συσχετίστηκε με χειρότερη MFS και χαμηλή ετερογένεια (HR = 3.99, 95% CI: 2.59–6.15, n = 761, I² = 6.2%), ενώ η μετάλλαξη του BAP1 παρουσίασε σημαντική ετερογένεια στα πολυπαραγοντικά μοντέλα (HR 3.04, 95% CI 1.50–6.14, n = 1.608, I² = 82.8%). Η μετάλλαξη του SF3B1 και η αύξηση του χρωμοσώματος 6p συσχετίστηκαν με βελτιωμένη MFS στη μονοπαραγοντική ανάλυση (HR = 0.51, 95% CI 0.37–0.70, I² = 0% και HR = 0.62, 95% CI: 0.41-0.93, I² = 0%, αντίστοιχα). Συμπέρασμα: Η μονοσωμία 3, η αύξηση του χρωμοσώματος 8q και η λειτουργική απώλεια του BAP1 αποτελούν τους πιο σταθερά αναφερόμενους δυσμενείς προγνωστικούς παράγοντες στο πρωτοπαθές. UM. Τα ευρήματα υποστηρίζουν τη χρήση ολοκληρωμένων προγνωστικών μοντέλων που συνδυάζουν χρωμοσωμικά, μοριακά και κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά, καθώς και την ανάγκη για προοπτικές μελέτες με τυποποιημένη αξιολόγηση βιοδεικτών και μακροχρόνια παρακολούθηση.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Φωτεινού Δήμητρα
- Foteinou Dimitra
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5416215