National and Kapodistrian University of Athens
Η σημασία της χρήσης βιοδεικτών και καινοτόμων θεραπειών στην αντιμετώπιση του καρκίνου του πνεύμονα / The importance of biomarkers and innovative therapies in the management of lung cancer
Abstract
dc:descriptionΣτόχος: Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα (ΜΜΚΠ) αποτελεί τη συχνότερη μορφή καρκίνου του πνεύμονα και χαρακτηρίζεται από σημαντική μοριακή ετερογένεια. Η ανάπτυξη τεχνικών μοριακού ελέγχου και η εισαγωγή στοχευμένων θεραπειών και ανοσοθεραπείας έχουν μεταβάλει σημαντικά τη θεραπευτική αντιμετώπιση και την πρόγνωση των ασθενών. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της σημασίας των βιοδεικτών, του μοριακού ελέγχου και των σύγχρονων θεραπευτικών προσεγγίσεων στην καθημερινή κλινική πρακτική ασθενών με ΜΜΠΚ, καθώς και η διερεύνηση της επίδρασής τους στη συνολική επιβίωση (Overall Survival- OS) και στην επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου (Progression-Free Survival- PFS). Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική μελέτη πραγματικών δεδομένων σε 98 ασθενείς με ιστολογικά επιβεβαιωμένο ΜΜΚΠ, οι οποίοι παρακολουθούνταν στην Ογκολογική Μονάδα της Γ’ Πανεπιστημιακής Κλινικής και του ομώνυμου εργαστηρίου του Γενικού Νοσοκομείου Νοσημάτων Θώρακα Αθηνών «Σωτηρία». Καταγράφηκαν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, ο ιστολογικός υπότυπος, το στάδιο νόσου, το ECOG Performance Status, η καπνιστική συνήθεια, τα αποτελέσματα μοριακού ελέγχου με PCR, ανοσοϊστοχημεία (IHC) και Next Generation Sequencing (NGS), καθώς και η έκφραση του PD-L1. Η στατιστική ανάλυση πραγματοποιήθηκε με το λογισμικό Jamovi και τη γλώσσα προγραμματισμού R. Για τη διερεύνηση συσχετίσεων χρησιμοποιήθηκαν έλεγχοι χ², ενώ οι αναλύσεις επιβίωσης πραγματοποιήθηκαν με Kaplan- Meier καμπύλες, log-rank test και Cox proportional hazards regression. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 71,7 έτη, ενώ η πλειονότητα ήταν άνδρες με σημαντική καπνιστική επιβάρυνση. Ο συχνότερος ιστολογικός τύπος ήταν το αδενοκαρκίνωμα και η πλειονότητα των ασθενών διαγνώστηκε σε στάδιο IV νόσου. Η ανοσοϊστοχημεία εφαρμόστηκε σχεδόν στο σύνολο των ασθενών, ενώ μικρότερο ποσοστό υποβλήθηκε σε NGS, κυρίως ασθενείς με αδενοκαρκίνωμα και προχωρημένη νόσο. Οι συχνότερες actionable μοριακές αλλοιώσεις ήταν οι KRAS και EGFR μεταλλάξεις, ενώ λιγότερο συχνές ήταν οι ALK, ROS1, BRAF, RET, HER2, METex14 και NTRK αλλοιώσεις. Οι Kaplan- Meier αναλύσεις ανέδειξαν τάση καλύτερης συνολικής επιβίωσης σε ασθενείς με non-IV (στάδια Ι-ΙΙ και ΙΙΙ) νόσο και ECOG 0-1. Επιπλέον, παρατηρήθηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ πραγματοποίησης NGS και χορήγησης θεραπείας σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση Cox κανένας παράγοντας δεν αναδείχθηκε ως ανεξάρτητος προγνωστικός δείκτης για το OS ή το PFS, πιθανόν λόγω του σχετικά μικρού μεγέθους δείγματος και της ετερογένειας του πληθυσμού. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης αναδεικνύουν τη σημαντική κλινική αξία του μοριακού ελέγχου και της εξατομικευμένης θεραπευτικής προσέγγισης στους ασθενείς με ΜΜΚΠ. Η εφαρμογή τεχνικών όπως το NGS συμβάλλει ουσιαστικά στην ανίχνευση actionable μεταλλάξεων και στην επιλογή κατάλληλης στοχευμένης θεραπείας. Παρά τους περιορισμούς που εξακολουθούν να υπάρχουν στην καθημερινή κλινική πρακτική, η ευρύτερη ενσωμάτωση της μοριακής ογκολογίας αναμένεται να βελτιώσει περαιτέρω τη θεραπευτική αντιμετώπιση και πιθανώς την πρόγνωση των ασθενών με NSCLC.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Παπακώστα Πολυξένη
- Papakosta Polyxeni
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5420157