Abstract
dc:descriptionΗ παρούσα εργασία στοχεύει στην εισαγωγή σε δύο μεθόδους μελέτης μη διαταρακτικών συνεισφορών: τα ινσταντόνια και την ανάπτυξη 1/Ν (ανάπτυξη στο όριο μεγάλου Ν). Σκοπός αυτής της εισαγωγής είναι η εξοικείωση με χρήσιμα εργαλεία του σύγχρονου μετώπου έρευνας. Σε αυτή την κατεύθυνση η εργασία ακολουθεί μία πορεία ξεκινώντας από τα ινσταντόνια στην Κβαντική Μηχανική (ΚΜ), η οποία αντιμετωπίζεται ως μονοδιάστατη Κβαντική Θεωρία Πεδίων (ΚΘΠ), και τη μελέτη φαινομένων όπως η κατάρρευση ασταθών κενών. Αυτό γίνεται εφικτό εισαγάγοντας ένα φανταστικό μέρος στην ενέργεια της θεμελιώδους στάθμης που αποκτά την έννοια ρυθμού διάσπασης και, στη συνέχεια, αξιοποιείται η μέθοδος Gelfand-Yaglom για τον υπολογισμό του. Ως φυσική συνέχεια των παραπάνω, παρουσιάζονται τα αντίστοιχα θέματα στην ΚΘΠ, ενώ γίνεται μια αναλυτική αναφορά στην προσέγγιση λεπτού τοιχώματος. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη συμπεριφορά των διαταρακτικών σειρών σε μεγάλη τάξη, γεγονός που συνδέεται και με την επανάθροιση Borel. Μάλιστα με αυτό τον τρόπο γίνεται εμφανές πως η συμπεριφορά μεγάλης τάξης των διαταρακτικών σειρών σχετίζεται άμεσα με τις μη διαταρακτικές συνεισφορές της θεωρίας. Έχοντας θέσει τα θεμέλια αυτά μελετώνται οι επιδράσεις των ινσταντονίων στις θεωρίας Yang-Mills και το πρόβλημα των θ-κενών. Όσον αφορά, τώρα, του ορίου μεγάλου Ν, για να μπορέσουν να αναπτυχθούν οι βασικές τεχνικές, αξιοποιούνται σ-πρότυπα, συγκεκριμένα ένα πρότυπο συμμετρίας Ο(Ν) και το πρότυπο ℂℙN-1 . Με τη βοήθεια αυτών παρουσιάζονται τα βασικά για την εισαγωγή της παραμέτρου ‘t Hooft και την αναβαθμονόμηση της θεωρίας ώστε να αναπτύξουμε κατάλληλα ως προς 1/Ν. Έπειτα εφαρμόζουμε τις παραπάνω τεχνικές στην Κβαντική Χρωμοδυναμική. Για το σκοπό αυτό εισαγάγονται τα διαγράμματα διπλής γραμμής και σχολιάζεται η ισοδυναμία τους με επιφάνειες Riemann. Αυτό μας επιτρέπει να αναπτύξουμε ένα φορμαλισμό επίλυσης πολυπλοκότερων προβλημάτων και, τελικά, να σχολιάσουμε το U(1) πρόβλημα της Κβαντικής Χρωμοδυναμικής. Για να κατανοήσουμε περισσότερο τα φαινόμενα στην Κβαντική Χρωμοδυναμική, η οποία όμως μπορεί να γίνει αρκετά πολύπλοκη, αξιοποιούμε για περαιτέρω διερεύνηση τα πρότυπα πινάκων τα οποία εισαγάγουμε με στόχο να συζητήσουμε περαιτέρω τεχνικές υπολογισμού της ενέργειας της βασικής στάθμης. Στο τελικό στάδιο, αναλύεται το πως οι δύο αυτές μέθοδοι συνδέονται και το πως το όριο μεγάλου Ν των ινσταντονίων μπορεί να αξιοποιηθεί για να παράξει κρίσιμα αποτελέσματα, γεγονός που αποτελεί και τον απώτερο στόχο αυτής της μελέτης.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- ΓΡΗΓΟΡΑΤΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
- GRIGORATOS EVANGELOS
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5421510