National and Kapodistrian University of Athens
Αγωνιστές των υποδοχέων του πεπτιδίου-1 όμοιου με τη γλυκαγόνη (GLP-1 RAs) και αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης-2 (SGLT-2): Αντιδιαβητική θεραπεία και ο κίνδυνος νεοπλασμάτων του θυρεοειδούς: Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση.
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή: Η κλινική διαχείριση του Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2 (ΣΔτ2) και της παχυσαρκίας έχει αλλάξει ριζικά τα τελευταία χρόνια μετά από τη χρήση νέων αντιδιαβητικών φαρμάκων όπως των Αγωνιστών του Υποδοχέα του Γλυκαγονόμορφου Πεπτιδίου-1 (GLP-1 RAs) και των αναστολέων του Συμμεταφορέα Γλυκόζης-Νατρίου-2 (SGLT-2i). Τα φάρμακα αυτά έχουν πλέον καθιερωθεί ως ακρογωνιαίοι λίθοι στην αντιμετώπιση των σύγχρονων μεταβολικών παθήσεων, συμβάλλοντας τόσο στη ρύθμιση της γλυκόζης και την απώλεια βάρους, όσο και στη βελτίωση της καρδιονεφρικής λειτουργίας. Ωστόσο, μεγάλες μελέτες φαρμακοεπαγρύπνησης έθεσαν ερωτηματικά σχετικά με την συσχέτιση των GLP-1 RΑs με την ανάπτυξη διαφοροποιημένου καρκίνου του θυρεοειδούς, ενώ πιθανολογείται προστατευτική δράση των SGLT-2is. Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση είχε ως στόχο να αξιολογήσει τη μακροπρόθεσμη σχέση κόστους/οφέλους αυτών των θεραπειών ως προς την θυρεοειδική ογκογένεση και να εντοπίσει πιθανές μεθοδολογικές μεροληψίες. Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε εκτενής αναζήτηση της διεθνούς βιβλιογραφίας (PubMed, EMBASE, Cochrane CENTRAL) έως τον Μάιο του 2026 για τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες (RCTs) και μελέτες παρατήρησης που αξιολογούσαν τον κίνδυνο καρκίνου του θυρεοειδούς. Τόσο οι μετα-αναλύσεις τυχαίων επιδράσεων όσο και οι αναλύσεις ευαισθησίας πραγματοποιήθηκαν με τη χρήση της γλώσσας προγραμματισμού R. Αποτελέσματα: Η ανάλυση των δεδομένων περιλάμβανε σύγκριση των φαρμάκων GLP-1 RAs και SGLT2is με άλλες αντιδιαβητικές θεραπείες αντίστοιχα, καθώς και άμεση σύγκριση των φαρμάκων αυτών μεταξύ τους. Η στατιστική ανάλυση από την άμεση σύγκριση των δύο νέων αντιδιαβητικών θεραπειών δημιούργησε ένα συγκεντρωτικό Odds Ratio (OR) 2.08 (95% CI: 0.58–7.44, I2 = 96.6%). Ωστόσο, η εξαίρεση των μελετών φαρμακοεπαγρύπνησης (FAERS) κατά την ανάλυση ευαισθησίας οδήγησε σε στατιστική σταθεροποίηση και εξάλειψη των μεροληψιών με σταθερό OR 0.81 (95% CI: 0.61–1.09, I2 = 77.9%). Η ανάλυση υποομάδων με βάση την οδό χορήγησης επιβεβαίωσε ότι οι σύγχρονες από του στόματος μορφές (OR = 3.04, 95% CI: 0.65–14.19) διατηρούν ένα εξίσου ουδέτερο προφίλ ασφάλειας με τα υποδόρια σχήματα (p = 0.5748). Συμπεράσματα: Τόσο οι GLP-1 RAs, όσο και οι SGLT-2is εμφανίζουν ουδέτερο προφίλ κόστους ή οφέλους ως προς τη θυρεοειδική ογκογένεση. Τα αυξημένα ποσοστά περιστατικών καρκίνου θυρεοειδούς της βιβλιογραφίας οφείλονται κυρίως σε μεροληψία ανίχνευσης σφαλμάτων, σε αυξημένη διαγνωστική παρακολούθηση και όχι σε πραγματική βιολογική δράση των φαρμάκων. Επομένως, απαιτούνται μακροχρόνιες μελέτες φαρμακοεπαγρύπνησης και περαιτέρω βασική έρευνα για την πλήρη κατανόηση των πιθανών μηχανισμών και της μακροχρόνιας σχέσης κόστους/οφέλους των θεραπειών αυτών.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Καραβίτη Ελευθερία
- Karaviti Elevtheria
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5421873