National and Kapodistrian University of Athens
Κριτήρια τοποθέτησης ECMO σε ασθενείς με Covid - 19 και έκβαση σε ένα κέντρο
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή: Η πανδημία COVID-19 αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τα συστήματα υγείας παγκοσμίως, ιδιαίτερα ως προς τη διαχείριση της σοβαρής αναπνευστικής δυσχέρειας (AcuteRespiratoryDiseaseSyndrome, ARDS). Σε ασθενείς με ARDS που δεν ανταποκρίνονταν στις συμβατικές μεθόδους αναπνευστικής υποστήριξης, η εξωσωματική οξυγόνωση μεμβράνης (ExtracorporealMembraneOxygenation, ECMO) αναδείχθηκε ως σημαντική θεραπευτική παρέμβαση υποστήριξης ζωής. Σκοπός: Η εκτίμηση των κριτηρίων τοποθέτησης ECMO, σε ασθενείς COVID-19, που νοσηλεύθηκαν σε ΜΕΘ τριτοβάθμιου νοσοκομείου της Αττικής, καθώς και η έκβαση της νόσου. Μέθοδος: Διενεργήθηκε αναδρομική μελέτη παρατήρησης σε ΜΕΘ τριτοβάθμιου νοσοκομείου αναφοράς για ασθενείς με COVID-19. Συμπεριλήφθηκαν όλοι οι ενήλικες ασθενείς με εργαστηριακά επιβεβαιωμένη λοίμωξη SARS-CoV-2 που υποβλήθηκαν σε ECMO λόγω σοβαρής αναπνευστικής ανεπάρκειας/ARDS κατά το χρονικό διάστημα από 12/02/2021 έως 02/04/2022. Τα δεδομένα αντλήθηκαν από τους ιατρικούς και νοσηλευτικούς φακέλους και αφορούσαν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, παραμέτρους μηχανικού αερισμού, αέρια αίματος, εργαστηριακά ευρήματα, επιπλοκές, ανάγκη για CRRT και τελική έκβαση. Αποτελέσματα: Κατά τη διάρκεια της μελέτης, 21 ασθενείς με COVID-19 χρειάστηκαν υποστήριξη με ECMO. Η πλειονότητα ήταν άνδρες (85,7%), με διάμεση ηλικία 50,0 (36,0–55,0) έτη και διάμεσο ΔΜΣ 27,77 (26,25–31,22) kg/m². Συννοσηρότητες καταγράφηκαν στο 57,1% των ασθενών, με συχνότερη την αρτηριακή υπέρταση (28,6%), ενώ το 52,4% παρουσίαζε ενεργό λοίμωξη κατά την εισαγωγή στη ΜΕΘ. Η ενδονοσοκομειακή θνητότητα ανήλθε σε 52,4%. Συχνότερη επιπλοκή ήταν οι λοιμώξεις (100,0%), ακολουθούμενες από αιμορραγία (76,2%), θρομβώσεις (33,3%) και δυσλειτουργία ECMO (19,0%). Κατά τη σύγκριση επιζώντων και μη επιζώντων, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές ως προς τα δημογραφικά και τα περισσότερα κλινικά χαρακτηριστικά. Αντίθετα, οι ασθενείς που απεβίωσαν εμφάνισαν σημαντικά μεγαλύτερη διάρκεια παραμονής σε ECMO (64,0 έναντι 18,0 ημερών, p=0,036), χαμηλότερα επίπεδα αιμοπεταλίων (153.400/μL έναντι 298.875/μL, p=0,049), συχνότερη ανάγκη για συνεχή θεραπεία νεφρικής υποκατάστασης (63,6% έναντι 10,0%, p=0,024) και συχνότερη δυσλειτουργία ECMO (36,4% έναντι 0,0%, p=0,034). Συμπεράσματα: Η υποστήριξη με ECMO σε ασθενείς με σοβαρό ARDS λόγω COVID-19 εφαρμόστηκε σε ασθενείς με υψηλή βαρύτητα νόσου και συνοδεύτηκε από υψηλή θνητότητα και συχνή εμφάνιση επιπλοκών. Η δυσμενής έκβαση φαίνεται να σχετίζεται περισσότερο με παράγοντες που αντανακλούν την επιβάρυνση της κλινικής πορείας κατά τη διάρκεια της ECMO, όπως η παρατεταμένη διάρκεια υποστήριξης, η θρομβοπενία, η ανάγκη για νεφρική υποκατάσταση και η δυσλειτουργία του κυκλώματος, παρά με τα αρχικά δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν την ανάγκη στενής παρακολούθησης, έγκαιρης αναγνώρισης επιπλοκών και περαιτέρω διερεύνησης σε μεγαλύτερες μελέτες.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Τράγιας Νικόλαος
- Tragias Nikolaos
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5422245