National and Kapodistrian University of Athens
Κλινικά και ακτινολογικά πρότυπα αντίστασης στην ανοσοθεραπεία με Αναστολείς Σημείων ελέγχου μεταξύ ασθενών με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα / Clinical and imaging-based patterns of resistance to immune-checkpoint inhibitors among patients with non small cell lung cancer
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή: Η ανάπτυξη αντίστασης στους αναστολείς σημείων ανοσολογικού ελέγχου (immune checkpoint inhibitors, ICIs) στον προχωρημένο μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΜΚΠ) χαρακτηρίζεται από βιολογική ετερογένεια. Η αξιολόγηση της ανταπόκρισης και ανάπτυξης αντίστασης με βάση τα απεικονιστικά κριτήρια RECIST ενδέχεται να μην αποτυπώνει επαρκώς κλινικά σημαντικές διαφορές στην συμπεριφορά της νόσου. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η μελέτη των ακτινολογικών προτύπων προόδου της νόσου μετά από θεραπεία πρώτης γραμμής με βάση την ανοσοθεραπεία και η αξιολόγηση της συσχέτισής τους με την επιβίωση και την θεραπευτική αντιμετώπιση μετά την ανάπτυξη αντίστασης. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναδρομική μονοκεντρική μελέτη σε ασθενείς με προχωρημένο ή μεταστατικό ΜΜΚΠ, οι οποίοι έλαβαν θεραπεία πρώτης γραμμής με ICIs μεταξύ Ιανουαρίου 2018 και Σεπτεμβρίου 2022 και παρουσίασαν ακτινολογικά επιβεβαιωμένη πρόοδο νόσου. Οι ασθενείς ταξινομήθηκαν σε ομάδες με ολιγοπρόοδο (≤3 εστίες με πρόοδο νόσου) ή συστηματική πρόοδο. Επιπλέον έγινε κατηγοριοποίηση σύμφωνα με την απλοποιημένη ταξινόμηση που πρότειναν ο Saal και συνεργάτες, σε χαμηλού, ενδιάμεσου και υψηλού κινδύνου πρόοδος νόσου. Η επιβίωση χωρίς πρόοδο νόσου (PFS), η ολική επιβίωση μετά την πρόοδο της νόσου (PPS) και η ολική επιβίωση (OS) εκτιμήθηκαν με τη μέθοδο Kaplan-Meier και συγκρίθηκαν με τη δοκιμασία log-rank και πολυπαραγοντική ανάλυση Cox. Αποτελέσματα: Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 101 ασθενείς. Σαράντα δύο (42%) εμφάνισαν ολιγοπρόοδο και 58 (57%) συστηματική πρόοδο. Οι ασθενείς με ολιγοπρόοδο είχαν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη PPS (18,5 έναντι 6,6 μηνών, p=0,007) και OS (29,2 έναντι 11,5 μηνών, p=0,001) σε σύγκριση με τους ασθενείς με συστηματική πρόοδο. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η συστηματική πρόοδος παρέμεινε ανεξάρτητος δυσμενής προγνωστικός παράγοντας PPS (HR 1,74, 95% ΔΕ 1,02-2,95, p=0,041) και OS (HR 2,06, 95% ΔΕ 1,24-3,42, p=0,005). Σύμφωνα με την ταξινόμηση των Saal και συνεργατών, 29 ασθενείς (29%) εντάχθηκαν στην ομάδα χαμηλού κινδύνου, 25 (25%) στην ομάδα ενδιαμέσου κινδύνου και 47 (47%) στην ομάδα υψηλού κινδύνου. Η πρόοδος υψηλού κινδύνου συσχετίστηκε με σημαντικά μικρότερη PPS και OS και παρέμεινε ανεξάρτητος δυσμενής προγνωστικός παράγοντας OS (προσαρμοσμένο HR 2,78, 95% ΔΕ 1,52-5,11, p=0,001). Η χρήση τοπικής θεραπείας ήταν συχνότερη στους ασθενείς με ολιγοπρόοδο σε σύγκριση με συστηματική πρόοδο νόσου (50% έναντι 16%, p<0,001). Συμπεράσματα: Τα ακτινολογικά πρότυπα προόδου της νόσου μετά από θεραπεία πρώτης γραμμής με ICIs έχουν προγνωστική αξία στον προχωρημένο ΜΜΚΠ. Η ολιγοπρόοδος σχετίζεται με αυξημένη επιβίωση και συχνότερη επιλογή τοπικής θεραπείας. Η ταξινόμηση των Saal και συνεργατών είχε εφαρμογή και σε δεδομένα πραγματικού κόσμου για ασθενείς που έλαβαν πρώτης γραμμής θεραπεία. Τα ευρήματα της μελέτης υποστηρίζουν την ενσωμάτωση των προτύπων προόδου της νόσου στην εκτίμηση της πρόγνωσης και στη λήψη θεραπευτικών αποφάσεων μετά την ανάπτυξη αντοχής στην ανοσοθεραπεία.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Λιβανού Μαρία Ευφροσύνη
- Livanou Maria Effrosyni
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- English
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5427947