National and Kapodistrian University of Athens
Σπινθηρογράφημα αιμάτωσης πνευμόνων σε ασθενείς με πνευμονική εμβολή μετά την οξεία φάση
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή: Η πνευμονική εμβολή αποτελεί συχνή και δυνητικά σοβαρή εκδήλωση της φλεβικής θρομβοεμβολικής νόσου. Παρά την κατάλληλη αντιπηκτική αγωγή, η πλήρης αποκατάσταση της πνευμονικής αιμάτωσης δεν επιτυγχάνεται σε όλους τους ασθενείς, με αποτέλεσμα να ενδέχεται να παραμένουν υπολειμματικά ελλείμματα αιμάτωσης και συμπτώματα, όπως η δύσπνοια. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της συχνότητας των παθολογικών ευρημάτων στο σπινθηρογράφημα αιμάτωσης πνευμόνων 9–12 μήνες μετά από οξεία πνευμονική εμβολή και η διερεύνηση της σχέσης τους με δημογραφικά, κλινικά, θεραπευτικά και υπερηχοκαρδιογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε παρατηρητική, αναδρομική μελέτη 56 ασθενών με τεκμηριωμένο ιστορικό πνευμονικής εμβολής, οι οποίοι παρακολουθήθηκαν στο Ιατρείο Πνευμονικής Εμβολής της Πνευμονολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και υποβλήθηκαν σε σπινθηρογράφημα αιμάτωσης 9–12 μήνες μετά το οξύ επεισόδιο. Καταγράφηκαν δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, συμπτώματα, ιστορικό καπνίσματος, στοιχεία της αντιπηκτικής αγωγής και υπερηχοκαρδιογραφικές παράμετροι. Οι ασθενείς διακρίθηκαν σε δύο ομάδες, ανάλογα με το φυσιολογικό ή παθολογικό αποτέλεσμα του σπινθηρογραφήματος. Πραγματοποιήθηκαν συγκρίσεις μεταξύ των ομάδων, αναλύσεις συσχέτισης και λογιστική παλινδρόμηση. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 61,8 ± 15,7 έτη και το 60,7% ήταν γυναίκες. Παθολογικά σπινθηρογραφικά ευρήματα καταγράφηκαν σε 34 ασθενείς (60,7%), ενώ 22 ασθενείς (39,3%) είχαν φυσιολογικό αποτέλεσμα. Οι ασθενείς με παθολογικό σπινθηρογράφημα παρουσίαζαν σημαντικά μεγαλύτερη καπνιστική επιβάρυνση, με διάμεση τιμή 30 έναντι 8 pack-years (p=0,002), καθώς και συχνότερη δύσπνοια (61,8% έναντι 22,7%, p=0,006). Είχαν επίσης υψηλότερη συστολική πίεση πνευμονικής αρτηρίας (PASP) τόσο κατά τη διάγνωση (35,5 έναντι 24,0 mmHg, p=0,012) όσο και κατά την επανεκτίμηση (29,0 έναντι 24,0 mmHg, p=0,033). Δεν διαπιστώθηκαν σημαντικές διαφορές ως προς την ηλικία, το φύλο, το TAPSE, το ιστορικό θρόμβωσης, τη συνύπαρξη εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης, την αντιπηκτική αγωγή ή την υποτροπή της νόσου. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η δύσπνοια παρέμεινε ανεξάρτητα συσχετισμένη με την παρουσία παθολογικού σπινθηρογραφήματος (προσαρμοσμένο OR=4,18, 95% CI: 1,12–15,65, p=0,034). Συμπεράσματα: Οι υπολειμματικές διαταραχές της πνευμονικής αιμάτωσης ήταν συχνές 9–12 μήνες μετά την πνευμονική εμβολή. Η εμμένουσα δύσπνοια αναδείχθηκε ως ο σημαντικότερος ανεξάρτητος κλινικός δείκτης παθολογικού σπινθηρογραφήματος, ενώ η αυξημένη καπνιστική επιβάρυνση και οι υψηλότερες τιμές PASP σχετίστηκαν επίσης με παθολογικά ευρήματα. Τα αποτελέσματα υποστηρίζουν την ανάγκη οργανωμένης και στοχευμένης παρακολούθησης, ιδιαίτερα των συμπτωματικών ασθενών, και αναδεικνύουν τη χρησιμότητα του σπινθηρογραφήματος αιμάτωσης στην ανίχνευση υπολειμματικών διαταραχών μετά την οξεία φάση της νόσου.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Ράπτης Δημήτριος
- Raptis Dimitrios
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5428466