Back to search

National and Kapodistrian University of Athens

Φυσιολογικές προσαρμογές ασθενών με ψυχικά νοσήματα μετά από συστηματική διαλειμματική άσκηση

Abstract

dc:description

Εισαγωγή: Η ψύχωση αποτελεί σοβαρή ψυχική διαταραχή με μείζονες επιπτώσεις στη συμπεριφορά, την αντίληψη, την συναισθηματική ισορροπία και τη σωματική (φυσική) κατάσταση των ασθενών. Συχνή και σοβαρή μορφή της, μεταξύ άλλων, είναι η σχιζοφρένεια με ευρύ φάσμα ψυχοσωματικών συμπτωμάτων. Τα περιστατικά σχιζοφρένειας είναι αρκετά υψηλά σε παγκόσμιο επίπεδο και μεγάλο ποσοστό αυτών δεν αντιμετωπίζεται πρόωρα. Το προσδόκιμο ζωής τους είναι κατά 15 – 20 χρόνια λιγότερο σχετικά με τον υγιή πληθυσμό, ενώ η καθημερινότητά τους είναι ως επί το πλείστον καθιστική και μη παραγωγική. Συνήθης τρόπος αντιμετώπισής της είναι η υποστηρικτική ψυχοθεραπεία και η κατάλληλη αντιψυχωσική φαρμακευτική αγωγή. Τόσο η νόσος όσο και τα φάρμακα έχουν επιπτώσεις, σε καρδιομεταβολικούς και λειτουργικούς παράγοντες, δημιουργώντας αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας και καρδιομεταβολικών νοσημάτων. Η άσκηση ως συμπληρωματική θεραπεία φαίνεται να δρα συνεργατικά με τους υπόλοιπους τρόπους αντιμετώπισης, επιφέροντας ευεργετικά αποτελέσματα σε γνωστικές αλλά και σωματικές παραμέτρους. Πολλαπλά είδη άσκησης έχουν φανεί αποτελεσματικά για τη βελτίωση της καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας, του σωματικού βάρους, της μυϊκής δύναμης και της ισορροπίας των συγκεκριμένων ασθενών. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η αξιολόγηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO2max), της καρδιακής συχνότητας (HR), της αντοχής, της απόδοσης και της λειτουργικότητας (δύναμη και ισορροπία) σε άτομα που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές και κυρίως σχιζοφρένεια, μετά από συστηματική διαλειμματική άσκηση υψηλής ταχύτητας και χαμηλής έντασης. Μεθοδολογία: 36 ασθενείς επιλέχθηκαν από το Κέντρο Επαγγελματικής Προεργασίας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (ΚΕΠ) της Α’ Ψυχιατρικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ και ομαδοποιήθηκαν τυχαία σε πειραματική ομάδα (20 άτομα) και ομάδα ελέγχου (16 άτομα). Η πειραματική ομάδα εκτέλεσε ένα πρόγραμμα διαλειμματικής άσκησης υψηλής ταχύτητας - χαμηλής έντασης σε στατικό ποδήλατο, με 3 προπονητικές συνεδρίες ανά εβδομάδα, συνολικής διάρκειας 11 εβδομάδων. Πριν και μετά από την παρέμβαση αυτή υποβλήθηκε στις τρεις λειτουργικές δοκιμασίες, Hand grip (HG) , Sit to Stand (STS) και Timed up and Go (TUG) και σε μια δοκιμασία αντοχής, κατά την οποία αξιολογήθηκε η VO2max, η HRmax και η απόδοση στην δοκιμασία. Κατά τη διάρκεια των προπονήσεων αξιολογήθηκε η απόδοση των ασκουμένων και η οξεία απόκρισή τους στις προαναφερθείσες λειτουργικές δοκιμασίες. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με το πρόγραμμα IBM SPSS Statistics Version 30.0.0.0 172. Αποτελέσματα: Μετά την παρέμβαση συστηματικής άσκησης αναδείχθηκε σημαντική διαφορά της VO2max (p = 0,047) στην πειραματική ομάδα συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου, ενώ δεν υπήρξαν αντίστοιχα σημαντικά αποτελέσματα στην απόδοση της δοκιμασίας κοπώσεως (WATTmax), στην HRmax και στις λειτουργικές δοκιμασίες HG, STS, TUG. Το βάρος σώματος, ο δείκτης μάζας σώματος και η περιφέρεια μέσης δεν φάνηκε να επηρεάζονται σημαντικά από την παρέμβαση. Οι τιμές της συστολικής αρτηριακής πίεσης δε μεταβλήθηκαν σημαντικά, ενώ οι τιμές της διαστολικής πίεσης παρουσίασαν αύξηση και στις δύο ομάδες ωστόσο σε διαφορετικές χρονικές στιγμές (p = 0,005 στην ομάδα ελέγχου στην ηρεμία και p = 0,023 στην πειραματική ομάδα 1 λεπτό μετά το τεστ αντοχής). Η απόδοση σε περιστροφές ανά λεπτό (RPM) κατά τη διάρκεια των συνεδριών άσκησης είχε σημαντική αύξηση στην ομάδα άσκησης, τόσο στο μέσον όσο και στο τέλος της παρέμβασης συγκριτικά με την αρχική (πρώτη) συνεδρία (p < 0,001). Η αντιλαμβανόμενη κόπωση επίσης μειώθηκε σημαντικά στο μέσον της προπονητικής περιόδου (p = 0,006). Η μεμονωμένη συνεδρία άσκησης δεν είχε οξεία (acute) επίδραση στις δοκιμασίες HG, STS, TUG κατά τη διάρκεια της περιόδου συστηματικής άσκησης (προπόνησης). Τα άτομα με καλύτερη συμμόρφωση στην εκτέλεση του προγράμματος συστηματικής άσκησης είχαν σημαντικά καλύτερες τιμές VO2max και WATTmax από την αρχή έως το πέρας του προγράμματος. Συμπέρασμα: Η συστηματική άσκηση αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη παρέμβαση για τη βελτίωση καρδιομεταβολικών, σωματομετρικών και λειτουργικών παραγόντων σε άτομα με ψυχικές διαταραχές. Περισσότερες μελέτες απαιτούνται για τον ακριβή προσδιορισμό των χαρακτηριστικών της βέλτιστης άσκησης για την κλινική αυτή ομάδα.

Author and committee

dc:creator, dc:contributor.*
Authors dc:creator
  • Τζαβέλλα Αθηνά
  • Tzavella Athina

Subjects

dc:subject × 2

Rights

Language dc:language
Ελληνικά, Greek

Identifiers

dc:identifier.*
Identifier
uoadl:5429585

Chain of custody

source
Harvested from
National and Kapodistrian University of Athens
Base URL
pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh
Last updated
2026-11-19
Source record
OAI-PMH GetRecord
citation

Τζαβέλλα Αθηνά; Tzavella Athina. Φυσιολογικές προσαρμογές ασθενών με ψυχικά νοσήματα μετά από συστηματική διαλειμματική άσκηση. 2026. https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5429585