National and Kapodistrian University of Athens
Η επίδραση της χιλιομετρικής απόστασης και της υψομετρικής διαφοράς στη σύσταση σώματος, στη μηχανική απόκριση, στην ισχύ των κάτω άκρων και στην καρδιακή μεταβλητότητα αθλητών ορεινού τρεξίματος
Abstract
dc:descriptionΤο ορεινό τρέξιμο χαρακτηρίζεται από παρατεταμένη μεταβολική και νευρομυϊκή επιβάρυνση, η οποία επηρεάζεται από τη διάρκεια του αγώνα, τις συνεχείς εναλλαγές κλίσης και την έκκεντρη φόρτιση που συνοδεύει ιδιαίτερα τα κατηφορικά τμήματα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθούν οι οξείες νευρομυϊκές, μυοσκελετικές, μεταβολικές και καρδιακές αυτόνομες αποκρίσεις αθλητών ορεινού τρεξίματος μετά από αγώνες 21 km και 40 km, με θετική υψομετρική διαφορά 1.050 m και 2.700 m, αντίστοιχα. Πραγματοποιήθηκε μελέτη παρατήρησης πριν–μετά στο πλαίσιο του Metsovo Ursa Trail 2022. Από τους 34 αρχικά ενταχθέντες αθλητές, δύο δεν ολοκλήρωσαν τον αγώνα και αποκλείστηκαν, με αποτέλεσμα το τελικό δείγμα να αποτελείται από 32 αθλητές (26 άνδρες, 6 γυναίκες). Πριν και αμέσως μετά τον αγώνα αξιολογήθηκαν ο δείκτης αντιδραστικής δύναμης (Reactive Strength Index, RSI), το ύψος άλματος και ο χρόνος επαφής κατά το διποδικό και μονοποδικό άλμα πτώσης από ύψος (drop jump, DJ), η ισομετρική δύναμη της οπίσθιας αλυσίδας (δοκιμασία McCall), η δύναμη λαβής, η κινητικότητα ισχίου και ποδοκνημικής, η συγκέντρωση γαλακτικού, η μεταβλητότητα καρδιακού ρυθμού και η σύσταση σώματος. Οι μεταβολές αναλύθηκαν με γραμμικά μικτά μοντέλα, με τον χρόνο και την αγωνιστική ομάδα ως κύριους παράγοντες. Το διποδικό RSI μειώθηκε σημαντικά μετά και από τους δύο αγώνες (συνολική εκτιμώμενη μεταβολή −0,268 m/s, p<0,001), χωρίς σημαντική αλληλεπίδραση χρόνου*αγώνα (p=0,278). Η μείωση συνοδεύτηκε από χαμηλότερο ύψος άλματος και μεγαλύτερο χρόνο επαφής, ενώ το μονοποδικό RSI μειώθηκε συνολικά κατά περίπου 25%. Αντίθετα, η μέγιστη ισομετρική δύναμη της οπίσθιας αλυσίδας παρουσίασε σαφή επίδραση της αγωνιστικής επιβάρυνσης, όπου στα 40 km μειώθηκε κατά περίπου 28-29%, έναντι 6-10% στα 21 km, με σημαντική αλληλεπίδραση χρόνου*αγώνα (p<0,001). Το RMSSD μειώθηκε κατά 72,4% και 78,1% μετά τα 21 και 40 km, αντίστοιχα, χωρίς διαφορά μεταξύ των αγώνων. Η συγκέντρωση γαλακτικού αυξήθηκε περισσότερο μετά τα 21 km. Συμπερασματικά, οι δύο αγώνες ορεινού τρεξίματος προκάλεσαν σημαντική οξεία νευρομυϊκή και αυτόνομη επιβάρυνση και στις δύο αποστάσεις, όμως η μεγαλύτερη αγωνιστική επιβάρυνση των 40 km αποτυπώθηκε κυρίως στη σημαντικότερη απώλεια ισομετρικής δύναμης. Τα ευρήματα υποστηρίζουν την ανάγκη πολυπαραγοντικής αξιολόγησης της μετα-αγωνιστικής κόπωσης, καθώς διαφορετικοί δείκτες δεν ανταποκρίνονται με τον ίδιο τρόπο στην αύξηση της απόστασης και της υψομετρικής επιβάρυνσης.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Δαβιώτης Θεόδωρος
- Daviotis Theodoros
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5456500