National and Kapodistrian University of Athens
Επιδημιολογικά και κλινικά χαρακτηριστικά της λοίμωξης από αδενοϊό σε νοσηλευόμενα παιδιά σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο της Αθήνας κατά την περίοδο 2022–2024
Abstract
dc:descriptionΕισαγωγή: Η λοίμωξη από ανθρώπινο αδενοϊό (Human adenovirus, HAdV) αποτελεί σημαντική αιτία νοσηρότητας στην παιδική ηλικία και δύναται να εκδηλωθεί με ευρύ φάσμα κλινικών εκδηλώσεων, από αυτοπεριοριζόμενες λοιμώξεις του αναπνευστικού έως σοβαρή νόσο με πολυσυστηματική προσβολή. Ωστόσο, τα σύγχρονα επιδημιολογικά και κλινικά δεδομένα για τον HAdV σε νοσηλευόμενα παιδιά στην Ελλάδα είναι περιορισμένα. Σκοπός: Η καταγραφή των επιδημιολογικών, κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών της λοίμωξης από HAdV σε νοσηλευόμενα παιδιά τριτοβάθμιου παιδιατρικού νοσοκομείου. Μέθοδοι: Πρόκειται για αναδρομική μελέτη παρατήρησης στο τριτοβάθμιο νοσοκομείο ‘’Παίδων Παναγιώτη και Αγλαΐα Κυριακού’’ κατά την περίοδο 2022-2024. Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν παιδιά ηλικίας 0-16 ετών με επιβεβαιωμένη λοίμωξη HAdV με τουλάχιστον μία εργαστηριακή τεκμηρίωση. Η αναζήτηση των παιδιών με λοίμωξη από αδενοϊό έγινε από το αρχείου του μικροβιολογικού τμήματος, από εξετάσεις ανοσοχρωματογραφίας από δείγμα κοπράνων και αναπνευστικού, και μοριακού ελέγχου δείγματος αναπνευστικού. Συλλέχθηκαν δημογραφικά, κλινικά, εργαστηριακά και διαγνωστικά δεδομένα, καθώς και δεδομένα σχετικά με συλλοιμώξεις, επιπλοκές, θεραπευτική διαχείριση και κλινική έκβαση, στα οποία έγινε στατιστική ανάλυση. Επίσης, πραγματοποιήθηκαν περιγραφικές και συγκριτικές αναλύσεις, καθώς και πολυπαραγοντική διερεύνηση παραγόντων που σχετίζονται με τη βαρύτητα της νόσου. Αποτελέσματα: Κατά την περίοδο της μελέτης καταγράφηκαν 827 νοσηλευόμενα παιδιά με εργαστηριακά επιβεβαιωμένη λοίμωξη από HAdV μεταξύ 56.700 νοσηλευόμενων παιδιών νοσοκομείο Παίδων Παναγιώτη και Αγλαΐα Κυριακού, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα. Η ενδονοσοκομειακή θετικότητα για λοίμωξη από αδενοϊό, ήταν 14,59 ανά 1.000 νοσηλευόμενα παιδιά (95% ΔΕ: 13,61–15,61) και αυξήθηκε από 6,43 ανά 1.000 το 2022 σε 20,77 ανά 1.000 το 2024 (p<0,001). Κατά την ίδια περίοδο παρατηρήθηκε αύξηση της χρήσης μοριακού ελέγχου του αναπνευστικού. Από τα 827 περιστατικά, 548 παιδιά με διαθέσιμα δεδομένα από τους ιατρικούς φακέλους συμπεριλήφθηκαν στην κύρια αναλυτική ομάδα. Από αυτά, 311/548 (56,8%) ήταν άρρενα και η διάμεση ηλικία ήταν 2,0 έτη (IQR: 0,75–5,00), ενώ 406/548 (74,1%) ήταν ηλικίας <5 ετών. Υποκείμενο νόσημα καταγράφηκε σε 103/548 (18,8%) παιδιά. Οι συχνότερες κλινικές εκδηλώσεις κατά την εισαγωγή ήταν ο πυρετός 401/548 (73,2%), η μειωμένη σίτιση 348/548 (63,5%), η ρινίτιδα 192/548 (35,0%), ο βήχας 188/548 (34,3%) και οι διαρροϊκές κενώσεις 172/548 (31,4%), ενώ οι συχνότερες καταγεγραμμένες διαγνώσεις ήταν η οξεία μέση ωτίτιδα 85/548 (15,5%) και η πνευμονία 61/548 (11,1%). Οι συχνότερες επιπλοκές αφορούσαν το νευρικό σύστημα, με σπασμούς σε 36/548 (6,6%), status epilepticus σε 7/548 (1,3%) και μηνιγγίτιδα/εγκεφαλίτιδα σε 6/548 (1,1%), ενώ καταγράφηκαν σπανιότερα καρδιακές, ηπατικές και νεφρικές επιπλοκές. Τρεις ασθενείς (3/548, 0,5%) κατέληξαν. Αναπνευστική συλλοίμωξη καταγράφηκε σε 285/548 (52,0%) ασθενείς, με συχνότερο παθογόνο τον ρινοϊό/εντεροϊό, ο οποίος ανιχνεύθηκε σε 129/548 (23,5%). Η παρουσία αναπνευστικής συλλοίμωξης συσχετίστηκε με αυξημένη πιθανότητα χορήγησης οξυγόνου: 74/285 (26,0%) έναντι 30/263 (11,4%), OR 2,72 (95% ΔΕ: 1,71–4,33, p<0,001), καθώς και με λοίμωξη του κατώτερου αναπνευστικού: 68/285 (23,9%) έναντι 27/263 (10,3%), OR 2,74 (95% ΔΕ: 1,69–4,44, p<0,001). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η αναπνευστική ιογενής συλλοίμωξη παρέμεινε ανεξάρτητα συσχετισμένη με την ανάγκη οξυγονοθεραπείας (aOR 2,18, 95% ΔΕ: 1,11–4,26). Αντιμικροβιακή αγωγή χορηγήθηκε σε 325/548 (59,3%) παιδιά, οξυγονοθεραπεία απαιτήθηκε σε 104/548 (19,0%), ενώ 25/548 (4,6%) νοσηλεύθηκαν σε ΜΕΘ και 80/548 (14,6%) είχαν διάρκεια νοσηλείας >7 ημερών. Η νοσηλεία σε ΜΕΘ συσχετίστηκε ανεξάρτητα με μεγαλύτερη ηλικία, παρουσία υποκείμενου νοσήματος και αυξημένα επίπεδα CRP. Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη καταδεικνύει σημαντική αύξηση της ενδονοσοκομειακής θετικότητας της λοίμωξης από HAdV μεταξύ των νοσηλευόμενων παιδιών κατά την περίοδο 2022–2024, παράλληλα με σημαντική αύξηση της χρήσης του μοριακού αναπνευστικού ελέγχου. Παρά την κυριαρχία εκδηλώσεων από το ανώτερο και κατώτερο αναπνευστικό, παρατηρήθηκε ευρύ φάσμα κλινικών εκδηλώσεων και επιπλοκών. Η συχνή χορήγηση αντιμικροβιακής αγωγής και η συσχέτιση των αναπνευστικών συλλοιμώξεων με αυξημένη αναπνευστική επιβάρυνση υπογραμμίζουν την πολυπλοκότητα της κλινικής διαχείρισης των νοσηλευόμενων παιδιών με ανίχνευση HAdV και την ανάγκη συστηματικής επιδημιολογικής και κλινικής επιτήρησης.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Authors dc:creator
-
- Λαμπαδάκη Παρασκευή
- Lampadaki Paraskevi
Subjects
dc:subject × 2Rights
- Language dc:language
- Ελληνικά, Greek
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- uoadl:5457007