Spelling suggestions: "subject:"leakage""
81 |
Ancrage racinaire des arbres : modélisation et analyses numériques des facteurs clés de la résistance au vent du Pinus pinaster / Tree root anchorage : modelling and numerical analyses of key contributing factors of wind firmness of Pinus pinasterYang, Ming 16 December 2014 (has links)
Les tempêtes hivernales causent des pertes en bois qui s’élèvent à 50% du volume des dégâts dans les forêts européennes. Les phénomènes de déracinement des arbres (chablis) sont les plus fréquents or ils sont encore mal compris. Cette thèse vise à mieux comprendre le processus de déracinement de l’arbre et à identifier les traits structuraux et matériels (racines, sol) ayant un effet du premier ordre sur l’ancrage racinaire dans le cas du Pinus pinaster. Un modèle d’éléments finis a été développé et permis de simuler et suivre la chronologie des ruptures successives au cours du déracinement. Un seuil de rupture globale de l’ancrage est ainsi défini comme une résultante de l’architecture et de la résistance des matériaux en jeu (racines, sol). Cela devrait permettre à terme d’améliorer les modèles de risque au vent qui actuellement n’incluent pas de relation mécaniste pour le chablis. Dans la même logique, nous nous sommes appuyés sur les données expérimentales pour construire une architecture simplifiée du système racinaire du P. pinaster. L’importance des différentes composantes sur le mécanisme d’ancrage a été étudiée et le rôle essentiel joué par le pivot et les racines traçantes montré. Ce résultat confirme de nombreuses études expérimentales et théoriques et pour la première fois permet de quantifier ces effets. Le nombre de paramètres pertinents pourra ainsi être réduit pour exprimer l’ancrage. Cela ouvre des perspectives intéressantes pour simplifier l’utilisation du modèle pour l’appliquer à d’autres espèces, d’autres conditions de sol et différentes pratiques sylvicoles. / Winter storms cause 50% of wood damage by volume to European forests. Tree uprooting isthe most frequent phenomenon during storms ; however the mechanism is not well understood.This thesis aims to better understand the tree uprooting process and to identify both rootstructural features and material properties which have first-order effects on tree anchoragestrength for the case ofPinus pinaster. A Finite Element Model has been developed and allowedsimulating and tracking the sequential root breakage during the course of tree overturning. Anoverall tree anchorage strength is thus defined as the resultant of contribution of root systemarchitecture and material strength (roots, soil). This would allow improving the risk modelswhich currently don’t include any mechanistic relationships to describe tree uprooting. In thesame spirit, we have relied on root architectural data to build a simplified root system patternwith features ofP. pinaster. Importance of different root components has been studied andthe essential role of the taproot and shallow roots demonstrated. This result has confirmednumerous experimental and theoretical studies and for the first time quantified these impacts.Therefore the number of relevant parameters can be reduced to express overall root anchorage.This opens new prospects to simplify the model in order to apply to other species under othersoil conditions and considering different silvicultural practices
|
82 |
Structural Health Monitoring Of Composite Helicopter Rotor BladesPawar, Prashant M 05 1900 (has links)
Helicopter rotor system operates in a highly dynamic and unsteady aerodynamic environment leading to severe vibratory loads on the rotor system. Repeated exposure to these severe loading conditions can induce damage in the composite rotor blade which may lead to a catastrophic failure. Therefore, an interest in the structural health monitoring (SHM) of the composite rotor blades has grown markedly in recent years. Two important issues are addressed in this thesis; (1) structural modeling and aeroelastic analysis of the damaged rotor blade and (2) development of a model based rotor health monitoring system. The effect of matrix cracking, the first failure mode in composites, is studied in detail for a circular section beam, box-beam and two-cell airfoil section beam. Later, the effects of further progressive damages such as debonding/delamination and fiber breakage are considered for a two-cell airfoil section beam representing a stiff-inplane helicopter rotor blade. It is found that the stiffness decreases rapidly in the initial phase of matrix cracking but becomes almost constant later as matrix crack saturation is reached. Due to matrix cracking, the bending and torsion stiffness losses at the point of matrix crack saturation are about 6-12 percent and about 25-30 percent, respectively. Due to debonding/delamination, the bending and torsion stiffness losses are about 6-8 percent and about 40-45 percent after matrix crack saturation, respectively. The stiffness loss due to fiber breakage is very rapid and leads to the final failure of the blade. An aeroelastic analysis is performed for the damaged composite rotor in forward flight and the numerically simulated results are used to develop an online health monitoring system. For fault detection, the variations in rotating frequencies, tip bending and torsion response, blade root loads and strains along the blade due to damage are investigated. It is found that peak-to-peak values of blade response and loads provide a good global damage indicator and result in considerable data reduction. Also, the shear strain is a useful indicator to predict local damage. The structural health monitoring system is developed using the physics based models to detect and locate damage from simulated noisy rotor system data. A genetic fuzzy system (GFS) developed for solving the inverse problem of detecting damage from noise contaminated measurements by hybridizing the best features of fuzzy logic and genetic algorithms. Using the changes in structural measurements between the damaged and undamaged blade, a fuzzy system is generated and the rule-base and membership functions optimized by genetic algorithm. The GFS is demonstrated using frequency and mode shape based measurements for various beam type structures such as uniform cantilever beam, tapered beam and non-rotating helicopter blade. The GFS is further demonstrated for predicting the internal state of the composite structures using an example of a composite hollow circular beam with matrix cracking damage mode. Finally, the GFS is applied for online SHM of a rotor in forward flight. It is found that the GFS shows excellent robustness with noisy data, missing measurements and degrades gradually in the presence of faulty sensors/measurements. Furthermore, the GFS can be developed in an automated manner resulting in an optimal solution to the inverse problem of SHM. Finally, the stiffness degradation of the composite rotor blade is correlated to the life consumption of the rotor blade and issues related to damage prognosis are addressed.
|
83 |
Study of the genotoxicity mechanisms of all-trans retinoic acid and its analogue EA-4Alakhras, Raghda Said H. 07 October 2011 (has links)
Vitamin A and its metabolites retinal and retinoic acid are important molecules for the regulation of normal cellular growth, differentiation and other important functions. Retinoids are known to exert mutagenic as well as antimutagenic activity, although conflicting reports are known. All-trans retinoic acid (ATRA) is used in the treatment of many diseases such as acne, psoriasis and ichthyosis. It is also used in differentiated therapy of acute promyelocytic leukemia; however, it is frequently observed that relapses occur when ATRA is prescribed as maintenance therapy. Therefore, understanding the mechanism of action of ATRA in cells would be helpful in the development of high potent and low toxic chemotherapeutic agents. EA-4 is a newly synthesized steroidal analogue of ATRA and is considered as a promising agent for the inhibition of human leukemic cell growth. The study of genotoxicity is an important parameter for the design and development of new chemotherapeutic agents. Genotoxic effects of anticancer drugs in non-tumour cells are of special significance due to their possibility of inducing secondary tumours in cancer patients. Therefore, it is important to determine the genotoxic potential of a drug that will be used in chemotherapy, particularly in native human cells.
Taking into consideration the above referred, it would be of interest to evaluate the genotoxic potential of EA-4 in comparison to ATRA, as to their ability to provoke micronucleus (MN) generation, due to both chromosome breakage and chromosome delay. Micronuclei originate from chromosome fragments or whole chromosomes, which lag behind at anaphase during nuclear division. According to our knowledge, there is no information on the ability of all-trans retinoic acid (ATRA) to induce micronucleus formation. To investigate the ability of ATRA and its steroidal analogue EA-4 to enhance micronucleation on human lymphocytes cultured in vitro, the Cytokinesis Block MicroNucleus (CBMN) assay was conducted. By this assay, the cytotoxic effect of the two retinoids was also estimated. To clarify the mechanism by which micronuclei are generated due to ATRA and EA-4 treatment, CBMN was combined with Fluorescence In Situ Hybridization (FISH) using an α-satellite pancentromeric probe to detect centromere inclusion and thus intact chromosome(s) in micronuclei or acentric chromosome fragments. ATRA and EA-4 were shown to be cytotoxic by decreasing CBPI (Cytokinesis Block Proliferation Index) to statistically significant levels in relation to untreated cells. A statistically significant increase in micronucleus frequency was also observed for both investigated compounds. ATRA generated micronuclei mainly via chromosome breakage while a mild effect on chromosome delay was also apparent. On the other hand, EA-4 generated micronuclei exclusively via chromosome breakage.
To verify ATRA and EA-4 genotoxicity, micronucleation was investigated in a second biological system coming from a different organism, C2C12 mouse cells. Micronucleus analysis was achieved by α-tubulin/CREST immunostaining for the visualization of microtubules and the detection of kinetochore inside micronuclei and hence the inclusion of whole chromosome(s) or acentric chromosome fragments. Additionally the effect of ATRA and EA-4 on cell proliferation was investigated by the estimation of Mitotic Index (M.I.). We found that ATRA and EA-4 exerted cytotoxic activity in C2C12 mouse cells by reducing the cell proliferation rate at significant levels, as evaluated by the decrease of M.I. A statistically significant elevation in the frequency of interphase cells with micronuclei was shown. CREST analysis confirmed the clastogenic activity of the studied retinoids that was indicated in human lymphocytes. Micronucleation due to ATRA was mediated mainly by chromosome breakage and in a lesser extent by chromosome delay. EA-4 was shown to induce chromosome breakage as well as chromosome delay, as opposed to human lymphocytes at which only clastogenic effect was shown. These observations suggest that, ATRA and EA-4 are able to provoke chromosome fragmentation, but additionally and in a lesser extent to disturb chromosome segregation at anaphase due to chromosome lagging. Cell cycle analysis showed that ATRA and EA-4 accumulated cells at ana-telophase. The analysis of ana-telophases revealed micronucleation, nucleoplasmic bridges and multinucleation, phenomena that may explain the dual genetic activity of ATRA and EA-4. Multinucleated and multimicronucleated interphase cells were also apparent, the second ones generated due to both chromosome delay and breakage.
To further investigate the mechanism of genotoxic activity of ATRA and EA-4 we proceeded our research on two axes based on their aneugenicity and clastogenicity. Thus we studied the effect of ATRA and EA-4: i) on the integrity of mitotic spindle, as a target of aneugens by using double immunofluorescence staining of β- and γ-tubulin in C2C12 mouse cell line, which is a convenient system to apply this experimental procedure, and ii) to investigate the ability of the studied retinoids to induce double-strand breaks on DNA by using neutral Single Cell Gel Electrophoresis (SCGE assay-Comet assay) in two different cell lines, C2C12 mouse cells and HL-60 human leukemic cells.
Analysis of mitotic spindle has shown that the studied retinoids affect chromosome orientation during metaphase by inducing bipolar metaphases with non-congressed genetic material due to abnormal microtubule network. In addition defects on centrosome duplication and/or separation were observed due to the presence of monopolar metaphases. Ana-telophases as well as interphases with supernumerary centrosomes were also apparent. Additionally, interphase cells with abnormal microtubule network were observed. The above findings may explain aneugenic as well as clastogenic activity of the studied retinoids.
Comet assay revealed that ATRA and its steroidal analogue EA-4 provoke DNA migration due to double strand DNA fragmentation in both C2C12 mouse cells and HL-60 human leukemic cells. EA-4 was shown to be the stronger inducer of DNA fragmentation. These results confirm the findings from FISH and CREST analysis indicating that the studied retinoids show high clastogenic activity. .
Taking into account the above, we may say that our findings clarify the cytotoxic and genotoxic activity of retinoic acid and the mechanism of its action by indicating its ability to induce chromosome breakage via double-strand DNA breaks and secondary its ability to provoke chromosome delay due to defects in microtubule network and mitotic spindle integrity. / Η βιταμίνη Α και οι μεταβολίτες της, ρετινόλη και ρετινοϊκό οξύ είναι ισχυροί παράγοντες για τη ρύθμιση σημαντικών λειτουργιών, όπως της κυτταρικής ανάπτυξης, διαφοροποίησης και άλλων. Τα ρετινοειδή είναι γνωστά για την μεταλλαξιγόνο αλλά και αντιμεταλλαξιγόνο δράση τους, αν και έχουν αναφερθεί αντικρουόμενα ευρήματα. Το all-trans ρετινοϊκό οξύ (ATRA) χρησιμοποιείται στη θεραπεία πολλών ασθενειών, όπως η ακμή, ψωρίαση, ιχθύωση, αλλά και στη θεραπεία κακοηθειών όπως η μυελογενής λευχαιμία. Συχνά σε περιπτώσεις όπου το ATRA αποτελεί τη βασική θεραπεία παρατηρούνται υποτροπιάσεις Έτσι, η κατανόηση του μηχανισμού δράσης του ATRA στα κύτταρα θα αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο για την ανάπτυξη νέων, ισχυρών και μη-τοξικών θεραπευτικών παραγόντων προερχόμενων από αυτό. Το EA-4 είναι ένα πρόσφατα συντεθέν στεροειδικό ανάλογο του ATRA, που θεωρείται υποσχόμενος παράγοντας για την αναστολή της ανάπτυξης ανθρώπινων λευχαιμικών κυττάρων. Η μελέτη της γονιδιοτοξικότητας αποτελεί σημαντική παράμετρο για το σχεδιασμό και την ανάπτυξη νέων θεραπευτικών παραγόντων. Οι γονιδιοτοξικές επιπτώσεις αντικαρκινικών φαρμάκων σε μη-καρκινικά κύτταρα είναι ιδιαίτερης σημασίας, και αποτελούν πιθανή αιτία εμφάνισης δευτερογενών όγκων σε ασθενείς. Έτσι, είναι σημαντικό να μελετηθεί η γονιδιοτοξική δράση ενός φαρμάκου που θα χρησιμοποιηθεί στη χημειοθεραπεία.
Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, θεωρήθηκε ενδιαφέρον να εκτιμηθεί η γονιδιοτοξικότητα του EA-4 σε σύγκριση με το ATRA ως προς την ικανότητά τους να προκαλούν την εμφάνιση μικροπυρήνων (MN) είτε μέσω της χρωμοσωματικής θραύσης είτε μέσω της χρωμοσωματικής καθυστέρησης. Οι μικροπυρήνες προέρχονται από χρωμοσωματικά θραύσματα ή ολόκληρα χρωμοσώματα, τα οποία καθυστερούν κατά την ανάφαση της μείωσης ή της μίτωσης. Σύμφωνα με όσα μέχρι σήμερα γνωρίζουμε, δεν φαίνεται να υπάρχουν στοιχεία που αφορούν την ικανότητα του all-trans ρετινοϊκού οξέος (ATRA) να επάγει το σχηματισμό μικροπυρήνων. Για τη διερεύνηση της ικανότητας του ATRA και του στεροειδικού αναλόγου του EA-4 να επάγει την εμφάνιση μικροπυρήνων, πραγματοποιήθηκε η μέθοδος αναστολής της κυτταροκίνησης (CBMN assay) σε ανθρώπινα λεμφοκύτταρα in vitro. Με την ίδια μέθοδο εκτιμήθηκε και η κυτταροτοξικότητα των δύο ρετινοειδών. Για την διευκρίνιση του μηχανισμού δημιουργίας των μικροπυρήνων από τη δράση των ATRA και EA-4, η μέθοδος CBMN συνδυάστηκε με την in situ υβριδιποίηση με φθοροχρώματα (FISH) και χρήση α-δορυφορικού (α-satellite) πανκεντρομερικού ανιχνευτή για την επισήμανση του κεντρομέρους και την ανίχνευσή του σε μικροπυρήνες. Η παρουσία σήματος υβριδοποίησης στους μικροπυρήνες υποδηλώνει την ύπαρξη άθικτου χρωμοσώματος στο εσωτερικό τους. Το αντίθετο υποδεικνύει την παρουσία άκεντρου χρωμοσωματικού θραύσματος. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι και οι δύο χημικές ενώσεις προκαλούν στατιστικά σημαντική αύξηση της συχνότητας των μικροπυρήνων Το ATRA οδηγεί στην δημιουργία μικροπυρήνων κυρίως μέσω χρωμοσωματικής θραύσης, και σε ηπιότερο βαθμό μέσω χρωμοσωματικής καθυστέρησης. Αντίθετα, το EA-4 επάγει το σχηματισμό μικροπυρήνων αποκλειστικά μέσω χρωμοσωματικής θραύσης. Επίσης το ATRA και το EA-4 παρουσάζουν ισχυρή κυτταροτοξικότητα, όπως φάνηκε από τη στατιστικά σημαντική μείωση του κυτταρικού δείκτη πολλαπλασιασμού (CBPI), σε σύγκριση με τις καλλιέργειες του μάρτυρα.
Προκειμένου να επιβεβαιωθεί η γονιδιοτοξικότητα του ATRA και του EA-4, διερευνήθηκε η ικανότητά τους να προκαλούν αυξημένες συχνότητες μικροπυρήνων σε ένα δεύτερο βιολογικό σύστημα, την κυτταρική σειρά ποντικού C2C12. Η ανάλυση των MN πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο διπλού ανοσοφθορισμού α-τουμπουλίνης/CREST, για την ανίχνευση σήματος κινητοχώρου στο εσωτερικό του μικροπυρήνα κι έτσι την παρουσία ολόκληρου χρωμοσώματος. Επίσης,η κυτταροτοξικότητα τους διερευνήθηκε με την εκτίμηση του μιτωτικού δείκτη. Με τη ίδια μέθοδο αναλύθηκε η πρόοδος του κυτταρικού κύκλου. Παρατηρήθηκε ότι το ATRA και το EA-4 παρουσιάζουν κυτταροτοξική δράση στα κύτταρα C2C12 μειώνοντας το ρυθμό κυτταρικού πολλαπλασιασμού σε στατιστικά σημαντικά επίπεδα. Επιπλέον αποκαλύφθηκε στατιστικά σημαντική αύξηση της συχνότητας κυττάρων με μικροπυρήνες. Η επισήμανση του κινητοχώρου επιβεβαίωσε τη θραυσματογόνο δράση των υπό μελέτη ρετινοειδών που παρατηρήθηκε στα ανθρώπινα λεμφοκύτταρα. Η δημιουργία μικροπυρήνων μέσω του ATRA ήταν αποτέλεσμα κυρίως χρωμοσωματικής θραύσης και σε μικρότερη έκταση χρωμοσωματικής καθυστέρησης, σε συμφωνία με τα ευρήματα από τα πειράματα στις καλλιέργειες ανθρώπινων λεμφοκυττάρων. Αντίθετα, παρατηρήθηκε ότι το EA-4, πλην της ισχυρής θραυσματογόνου δράσης, προκαλεί και χρωμοσωματική καθυστέρηση. Οι παρατηρήσεις αυτές υποδεικνύουν ότι το ATRA και το EA-4 είναι ισχυροί θραυσματογόνοι παράγοντες, αλλά σε μικρότερο βαθμό είναι ικανοί να διαταράξουν και τον χρωμοσωματικό αποχωρισμό κατά την πυρηνική διαίρεση. Η μελέτη του κυτταρικού κύκλου έδειξε ότι τόσο το ATRA και όσο και το EA-4 προκαλούν καθυστέρηση συσσωρεύοντας τα κύτταρα στα στάδια ανάφασης και τελόφασης της πυρηνικής διαίρεσης. Κύτταρα που συσσωρεύονται στα παραπάνω στάδια χαρακτηρίζονται από την εμφάνιση πυρηνοπλασματικών γεφυρών, την παρουσία περισσότερων του ενός πυρήνων, αλλά και την παρουσία μικροπυρήνων, φαινόμενα τα οποία είναι σύμφωνα με τη διττή γενετική δράση των ATRA και EA-4. Επίσης, παρατηρήθηκαν πολυπύρηνα μεσοφασικά κύτταρα και μεσοφασικά κύτταρα με πολλαπλούς μικροπυρήνες, με τον δεύτερο τύπο κυττάρων να προέρχεται τόσο από χρωμοσωματική θραύση όσο και από χρωμοσωματική καθυστέρηση. Έτσι, φαίνεται ότι τα δύο υπό μελέτη ρετινοειδή μπορούν να χαρακτηρισθούν μόρια με θραυσματογόνες αλλά και ανευπλοειδογόνες ιδιότητες.
Για τη λεπτομερέστερη ανάλυση του μηχανισμού δράσης του ATRA και του EA-4 σχεδιάσθηκαν πειράματα σε δύο βασικούς άξονες που αφορούσαν την περαιτέρω μελέτη τόσο της ανευπλοειδογόνου όσο και της θραυσματογόνου δράσης τους. Έτσι, μελετήθηκε η επίδραση του ATRA και του EA-4 αντίστοιχα ως προς:
α) την ακεραιότητα της μιτωτικής συσκευής, η οποία αποτελεί κυτταρικό στόχο ανευπλοειδογόνων ενώσεων. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε στην κυτταρική σειρά C2C12, μέσω της μεθόδου διπλού ανοσοφθορισμού για τη β- και γ-τουμπουλίνη, δομικά στοιχεία των μικροσωληνίσκων και του κεντροσώματος, και
β) την δημιουργία δίκλωνων ρηγμάτων στο DNA μέσω της μεθόδου ηλεκτροφόρησης μοναδιαίων κυττάρων (SCGE assay-Comet assay) σε δύο διαφορετικές κυτταρικές σειρές, στα κύτταρα ποντικού C2C12 και στα λευχαιμικά κύτταρα ανθρώπου HL-60.
Τα αποτελέσματα μας έδειξαν ότι τα υπό εξέταση ρετινοειδή επηρεάζουν τον χρωμοσωματικό προσανατολισμό κατά τη μετάφαση με την εμφάνιση διπολικών μεταφάσεων με τα χρωμοσώματα μη-διατεταγμένα στο ισημερινό πεδίο, λόγω ανωμαλιών του δικτύου των μικροσωληνίσκων. Επίσης, φάνηκε ότι προκαλούν ανωμαλία στον πολλαπλασιασμό και πιθανόι στον αποχωρισμό των κεντροσωμάτων, παρατήρηση που δικαιολογείται από την παρουσία μονοπολικών μεταφάσεων, καθώς και ανάτελοφάσεων αλλά και μεσοφασικών κύττάρων με υπεράριθμο κεντροσωματικό αριθμό. Επιβεβαιώθηκε επίσης η επίδρασή τους στην πορεία του κυτταρικού κύκλου με συσσώρευση των κυττάρων στα στάδια ανάφασης-τελόφασης. Επιπρόσθετα, φάνηκε ότι το ΕΑ-4, στη μεγαλύτερη συγκέντρωση, διακόπτει τον κυτταρικό κύκλο στο στάδιο της μετάφασης. Παράλληλα, παρατηρήθηκε διαταραχή στη δομή του δικτύου των μικροσωληνίσκων. Όλα τα παραπάνω ευρήματα ερμηνεύουν τόσο την ανευπλοειδογόνο όσο και τη θραυσματογόνο δράση των δύο ρετινοειδών.
Με τη μέθοδο ηλεκτροφόρησης μοναδιαίων κυττάρων δείχθηκε ότι το ATRA και το στεροειδικό του ανάλογο EA-4 προκάλεσαν τη δημιουργία «κομητών», δηλαδή πυρήνων με ανώμαλη μορφολογία μέσω του σχηματισμού δίκλωνων θραυσμάτων DNA. Το φαινόμενο αυτό παρατηρήθηκε τόσο στα κύτταρα ποντικού C2C12 όσο και στα λευχαιμικά κύτταρα ανθρώπου HL-60, με το EA-4 να παρουσιάζει ισχυρότερη επαγωγή θραύσης του DNA. Τα αποτελέσματα αυτά επιβεβαιώνουν τα ευρήματα των μεθόδων FISH και CREST, υποδεικνύοντας ότι τα υπό εξέταση ρετινοειδή παρουσιάζουν ισχυρή θραυσματογόνο δράση.
Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι τα ευρήματά μας διευκρινίζουν την κυτταροτοξική και γονιδιοτοξική δράση του ρετινοϊκού οξέος. Υποδεικνύουν ιδιότητες ισχυρώς θραυσματογόνων παραγόντων μέσω δημιουργίας δίκλωνων ρηγμάτων στο DNA των κυττάρων. Δευτερογενώς μπορούν να χαρακτηρισθούν ως ήπιες ανευπλοειδογόνες ενώσεις που προκαλούν ανώμαλο χρωμοσωματικό αποχωρισμό μέσω ανωμαλιών τόσο του δικτύου των μικροσωληνίσκων όσο και της ακεραιότητα της μιτωτικής συσκευής.
|
84 |
Land-Based Coral Nurseries: A Valuable Tool for Production and Transplantation of Acropora cervicornisO'Neil, Keri L. 01 April 2015 (has links)
Coral nurseries have become a popular and successful method to produce coral fragments for reef-restocking and restoration projects worldwide. Numerous in-situ coral nurseries have been established and many studies have focused on the most effective way to produce coral fragments in offshore nurseries. In contrast, production of coral fragments in land-based nurseries is rarely studied despite a growing knowledge of coral husbandry and coral aquaculture. Little data exist on the success of tank-raised corals when transplanted back into reef environments. This thesis presents the results of a study designed to assess the use of land-based coral nurseries in production of fragments of the Atlantic staghorn coral Acropora cervicornis for the purposes of reef re-stocking and restoration.
The first objective of the study was to assess if A. cervicornis fragments can be produced in aquarium conditions at comparable rates to offshore nurseries. Fragments from the same wild donor colonies were placed in an offshore nursery and a land-based nursery and monitored for survival, growth, branch production, and branch thickness for 16 months. Survival was lower in the land-based nursery, largely due to a mechanical failure. Linear extension was lower in the land-based nursery until nursery conditions were evaluated and optimized. The optimization process included changes to water quality, temperature control, and lighting. Post-optimization, linear extension in the land-based nursery exceeded the offshore nursery, with a maximum monthly growth rate of 16.0 ± 5.3 mm month-1. The maximum monthly rate in the offshore nursery was 10.6 ± 4.1 mm month-1. Branch number and thickness were also lower initially in the land-based nursery, however both metrics increased rapidly after optimization. This experiment shows that A. cervicornis can be successfully grown in a land-based nursery, and that linear extension and fragment production can be higher than in offshore nurseries if environmental conditions are maintained within optimum ranges. This experiment highlights some of the conditions that promoted high linear extension rates in this species.
The second objective of this study was to examine the success of corals outplanted from land-based nurseries and to determine whether corals reared in a land-based nursery would show the same growth and survival after transplantation as those reared in a traditional offshore nursery. This was examined in two experiments. In the first experiment, small fragments were outplanted from colonies reared offshore and from colonies reared in a land-based system. In the second experiment, larger colonies reared in the two separate land-based systems were outplanted to the same location. All transplanted corals were monitored for survival, growth, branch number, and incidence of predation, breakage, and disease over one year. Two major storm events occurred during this portion of the study, so the potential for differences in breakage or storm damage were also assessed.
There were no significant differences in survival or growth of fragments outplanted from a land-based nursery and an offshore nursery. Colony outplants from one land-based location had better survival and growth than colonies from a second land-based location. Tropical storm activity greatly increased the occurrence of breakage and tissue loss in all groups, resulting in decreases in colony volume and additional mortality. Survival ranged from 85% to 100% after six months, and survival ranged from 70% to 89% after one year and the passing of two tropical storms. Small (5 cm) transplants did not have significantly lower survivorship than large transplants. Overall, the transplant of fragments and colonies raised in land-based nurseries was successful, as measured by growth and survival rates that were comparable to or exceeded those observed for corals raised in offshore nurseries. Large colony transplants exhibited the best survivorship and extension rates, but were also highly prone to breakage.
|
85 |
Entangled with/in empire: Indigenous nations, settler preservations, and the return of buffalo to Banff National ParkKramer, Brydon 21 December 2020 (has links)
This thesis mobilizes the concept of “colonial entanglement” to emphasize the deep complexity and unpredictability of Indigenous and non-Indigenous relationships within what is now known as the Banff-Bow Valley. Responding to various literatures—including Indigenous Studies, Settler Colonial Studies, Political Theory, and Canadian Politics—I posit that the concept of colonial entanglements offers a parallax view of contexts, such as the Banff-Bow Valley, and events like the Buffalo Reintroduction Project. Not only does such a concept reveal how Indigenous nations— both human and non-human—are targeted by the racializing and gendered entanglements of colonizing regimes that seek to break up and replace them, but it also shows how these nations continue to persist and resist despite colonizing efforts to achieve otherwise. In other words, colonial entanglements compel one to also consider how nations like the Ĩyãħé Nakoda also exert influence on other Indigenous and non-Indigenous life in the Banff-Bow Valley—albeit, in different ways and to different degrees.
After unpacking the concept in the first chapter, I use colonial entanglement to show how colonizing regimes and their expansionist modes of relationship react to the Indigenous nations they become entangled with. Using the signing of Treaty 7 and the establishment of a national park in Banff, I reveal how the Canadian state seeks to erect colonizing regimes of property that cater to capital as they transit the Banff-Bow Valley by ‘breaking up’ and ‘breaking from’ Indigenous nations and their expansive modes of relationship. Next, I consider how such reactionary violence is continually justified and legitimated through the articulation and reiteration of state of nature fictions that rely on notions of wilderness and tropes of Indigeneity to delegitimize the enduring presence of Indigenous nations. Specifically, I look at the Indian Act, the prohibition of hunting in the Park, and the Banff Indian Days festival to show how state of nature fictions articulate a supposed transition from a “past state of nature” to a contemporary “state of (dis)possession” entangled with white supremacist and heteropatriarchal forms of power. In doing so, these fictions make and reproduce colonial subjects who buy into and support colonizing violence and breakage that disproportionately targets those Indigenous to place. In the final chapter, I turn to focus on the Buffalo Reintroduction Project. Here, I consider how the project presents contemporary opportunities for both Indigenous and non-Indigenous people to support and/or disrupt colonizing states of (dis)possession and the state of nature fictions they rely on, while also considering the project’s potential for a politics oriented towards expansive modes of relationship revolving around principles of decolonization and anti-colonial internationalism. / Graduate
|
86 |
Propuesta de mejora en la gestión de inventario implementando la metodología Lean Logistics para la empresa Tecnomina S.A.C / Proposal for improvement in inventory management implementing the Lean Logistics methodology for The Company Tecnomina S.A.COrdoñez Pomasunco, Deng, Romero Ramos, Ronald Ladislao 28 January 2021 (has links)
En el siguiente proyecto, se estudiarán las utilidades fundamentales de la aplicación de la metodología Lean Logistics en el área de compras para la empresa Tecnomina S.A.C. El trabajo estará orientado en la obtención de resultados, en el incremento de la rotación de inventarios, eliminación de desperdicios y la obtención del stock necesario con la implementación de la metodología logística esbelta y sus herramientas justo a tiempo y 5S en el momento oportuno para atender a nuestros clientes evitando la anulación de las órdenes de compra generadas por las roturas de stock, para ello se presentarán cinco capítulos en este proyecto. En el primer capítulo, se entenderá el entorno relacionado a los conceptos generales del proyecto de investigación; en el segundo capítulo se realizará el análisis de la situación actual de la empresa para la interpretación del problema; en el tercer capítulo se propone la selección y aplicación de la metodología utilizando las herramientas correspondientes para la solución del problema; en el cuarto capítulo, se validará la propuesta de mejora del proyecto simulando el proceso en diferentes situaciones referidas a los productos analizados y se aprobará con el flujo de caja económico y el plan de actividades y cronograma. En el último capítulo se realizarán las conclusiones y recomendaciones de todo el proyecto de investigación. / In the following project, the fundamental utilities of the application of the Lean Logistics methodology in the purchasing area for the company Tecnomina S.A.C will be studied. The work will be oriented towards obtaining results, in increasing the inventory rotation, elimination of waste and obtaining the necessary stock with the implementation of the lean logistics methodology and its tools just in time and 5S at the right time to serve our customers, avoiding the cancellation of purchase orders generated by stock breaks, for this five chapters will be presented in this project. In the first chapter, the environment related to the general concepts of the research project will be understood; in the second chapter the analysis of the current situation of the company will be carried out to interpret the problem; in the third chapter the selection and application of the methodology is proposed using the corresponding tools for solving the problem; in the fourth chapter, the project improvement proposal will be validated by simulating the process in different situations related to the analyzed products and it will be approved with the economic cash flow and the activities plan and schedule. In the last chapter, the conclusions and recommendations of the entire research project will be made. / Trabajo de Suficiencia Profesional
|
87 |
Étude du rôle de la phosphorylation du complexe Mre11-Rad50-Xrs2 dans le maintien de l'intégrité génomiqueSimoneau, Antoine 11 1900 (has links)
L'ADN de chaque cellule est constamment soumis à des stress pouvant compromettre
son intégrité. Les bris double-brins sont probablement les dommages les plus nocifs pour la
cellule et peuvent être des sources de réarrangements chromosomiques majeurs et mener au
cancer s’ils sont mal réparés. La recombinaison homologue et la jonction d’extrémités non-homologues (JENH) sont deux voies fondamentalement différentes utilisées pour réparer ce
type de dommage. Or, les mécanismes régulant le choix entre ces deux voies pour la
réparation des bris double-brins demeurent nébuleux. Le complexe Mre11-Rad50-Xrs2
(MRX) est le premier acteur à être recruté à ce type de bris où il contribue à la réparation par
recombinaison homologue ou JENH. À l’intersection de ces deux voies, il est donc idéalement
placé pour orienter le choix de réparation. Ce mémoire met en lumière deux systèmes distincts
de phosphorylation du complexe MRX régulant spécifiquement le JENH. L’un dépend de la
progression du cycle cellulaire et inhibe le JENH, tandis que l’autre requiert la présence de
dommages à l’ADN et est nécessaire au JENH. Ensembles, nos résultats suggèrent que le
complexe MRX intègre différents phospho-stimuli pour réguler le choix de la voie de
réparation. / The genome of every cell is constantly subjected to stresses that could compromise its
integrity. DNA double-strand breaks (DSB) are amongst the most damaging events for a cell
and can lead to gross chromosomal rearrangements, cell death and cancer if improperly
repaired. Homologous recombination and non-homologous end joining (NHEJ) are the main
repair pathways responsible for the repair of DSBs. However, the mechanistic basis of both
pathways is fundamentally different and the regulation of the choice between both for the
repair of DSBs remains largely misunderstood. The Mre11-Rad50-Xrs2 (MRX) complex acts
as a DSB first responder and contributes to repair by both homologous recombination and
NHEJ. Being at the crossroads of both DSB repair pathways, the MRX complex is therefore in
a convenient position to influence the repair choice. This thesis unravels two distinct
phosphorylation systems modifying the MRX complex and specifically regulating repair by
NHEJ. The first relies on cell cycle progression and inhibits NHEJ, while the second requires
the presence of DNA damage and is necessary for efficient NHEJ. Together, our results
suggest a model in which the MRX complex would act as an integrator of phospho-stimuli in
order to regulate the DSB repair pathway choice.
|
88 |
Experimental and numerical study of dynamic crack propagation in ice under impact loading / Etude expérimentale et numérique de la propagation dynamique de fissures dans la glace sous charge d'impactYao, Lan 03 May 2016 (has links)
Les phénomènes liés au comportement à la rupture de la glace sous impact sont fréquents dans le génie civil, pour les structures offshore, et les processus de dégivrage. Pour réduire les dommages causés par l'impact de la glace et optimiser la conception des structures ou des machines, l'étude sur le comportement à la rupture dynamique de la glace sous impact est nécessaire. Ces travaux de thèse portent donc sur la propagation dynamique des fissures dans la glace sous impact. Une série d'expériences d'impact est réalisée avec un dispositif de barres de Hopkinson. La température est contrôlée par une chambre de refroidissement. Le processus dynamique de la rupture de la glace est enregistré avec une caméra à grande vitesse et ensuite analysé par des méthodes d'analyse d'images. La méthode des éléments finis étendus complète cette analyse pour évaluer la ténacité dynamique. Au premier abord, le comportement dynamique de la glace sous impact est étudié avec des échantillons cylindriques afin d'établir la relation contrainte-déformation dynamique qui sera utilisée dans les simulations numériques plus tard. Nous avons observé de multi-fissuration dans les expériences sur les échantillons cylindriques mais son étude est trop difficile à mener. Pour mieux comprendre la propagation des fissures dans la glace, des échantillons rectangulaires avec une pré-fissure sont employés. En ajustant la vitesse d'impact on aboutit à la rupture des spécimens avec une fissure principale à partir de la pré-fissure. L'histoire de la propagation de fissure et de sa vitesse sont évaluées par analyse d'images basée sur les niveaux de gris et par corrélation d'images. La vitesse de propagation de la fissure principale est identifiée dans la plage de 450 à 610 m/s ce qui confirme les résultats précédents. Elle varie légèrement au cours de la propagation, dans un premier temps elle augmente et se maintient constante ensuite et diminue à la fin. Les paramètres obtenus expérimentalement, tels que la vitesse d'impact et la vitesse de propagation de fissure, sont utilisés pour la simulation avec la méthode des éléments finis étendus. La ténacité d'initiation dynamique et la ténacité dynamique en propagation de fissure sont déterminées lorsque la simulation correspond aux expériences. Les résultats indiquent que la ténacité dynamique en propagation de fissure est linéaire vis à vis de la vitesse de propagation et semble indépendante de la température dans l'intervalle -15 à -1 degrés. / The phenomena relating to the fracture behaviour of ice under impact loading are common in civil engineering, for offshore structures, and de-ice processes. To reduce the damage caused by ice impact and to optimize the design of structures or machines, the investigation on the dynamic fracture behaviour of ice under impact loading is needed. This work focuses on the dynamic crack propagation in ice under impact loading. A series of impact experiments is conducted with the Split Hopkinson Pressure Bar. The temperature is controlled by a cooling chamber. The dynamic process of the ice fracture is recorded with a high speed camera and then analysed by image methods. The extended finite element method is complementary to evaluate dynamic fracture toughness at the onset and during the propagation. The dynamic behaviour of ice under impact loading is firstly investigated with cylindrical specimen in order to obtain the dynamic stress-strain relation which will be used in later simulation. We observed multiple cracks in the experiments on the cylindrical specimens but their study is too complicated. To better understand the crack propagation in ice, a rectangular specimen with a pre-crack is employed. By controlling the impact velocity, the specimen fractures with a main crack starting from the pre-crack. The crack propagation history and velocity are evaluated by image analysis based on grey-scale and digital image correlation. The main crack propagation velocity is identified in the range of 450 to 610 m/s which confirms the previous results. It slightly varies during the propagation, first increases and keeps constant and then decreases. The experimentally obtained parameters, such as impact velocity and crack propagation velocity, are used for simulations with the extended finite element method. The dynamic crack initiation toughness and dynamic crack growth toughness are determined when the simulation fits the experiments. The results indicate that the dynamic crack growth toughness is linearly associated with crack propagation velocity and seems temperature independent in the range -15 to -1 degrees.
|
89 |
Étude du rôle de la phosphorylation du complexe Mre11-Rad50-Xrs2 dans le maintien de l'intégrité génomiqueSimoneau, Antoine 11 1900 (has links)
L'ADN de chaque cellule est constamment soumis à des stress pouvant compromettre
son intégrité. Les bris double-brins sont probablement les dommages les plus nocifs pour la
cellule et peuvent être des sources de réarrangements chromosomiques majeurs et mener au
cancer s’ils sont mal réparés. La recombinaison homologue et la jonction d’extrémités non-homologues (JENH) sont deux voies fondamentalement différentes utilisées pour réparer ce
type de dommage. Or, les mécanismes régulant le choix entre ces deux voies pour la
réparation des bris double-brins demeurent nébuleux. Le complexe Mre11-Rad50-Xrs2
(MRX) est le premier acteur à être recruté à ce type de bris où il contribue à la réparation par
recombinaison homologue ou JENH. À l’intersection de ces deux voies, il est donc idéalement
placé pour orienter le choix de réparation. Ce mémoire met en lumière deux systèmes distincts
de phosphorylation du complexe MRX régulant spécifiquement le JENH. L’un dépend de la
progression du cycle cellulaire et inhibe le JENH, tandis que l’autre requiert la présence de
dommages à l’ADN et est nécessaire au JENH. Ensembles, nos résultats suggèrent que le
complexe MRX intègre différents phospho-stimuli pour réguler le choix de la voie de
réparation. / The genome of every cell is constantly subjected to stresses that could compromise its
integrity. DNA double-strand breaks (DSB) are amongst the most damaging events for a cell
and can lead to gross chromosomal rearrangements, cell death and cancer if improperly
repaired. Homologous recombination and non-homologous end joining (NHEJ) are the main
repair pathways responsible for the repair of DSBs. However, the mechanistic basis of both
pathways is fundamentally different and the regulation of the choice between both for the
repair of DSBs remains largely misunderstood. The Mre11-Rad50-Xrs2 (MRX) complex acts
as a DSB first responder and contributes to repair by both homologous recombination and
NHEJ. Being at the crossroads of both DSB repair pathways, the MRX complex is therefore in
a convenient position to influence the repair choice. This thesis unravels two distinct
phosphorylation systems modifying the MRX complex and specifically regulating repair by
NHEJ. The first relies on cell cycle progression and inhibits NHEJ, while the second requires
the presence of DNA damage and is necessary for efficient NHEJ. Together, our results
suggest a model in which the MRX complex would act as an integrator of phospho-stimuli in
order to regulate the DSB repair pathway choice.
|
90 |
Spannglasträger – Glasträger mit vorgespannter Bewehrung / Spannglass Beams – Glass Beams with Post-Tensioned ReinforcementEngelmann, Michael 17 October 2017 (has links) (PDF)
Glas und Beton sind sich in wesentlichen Materialeigenschaften ähnlich: Beide zeigen gegenüber einer hohen Druckfestigkeit eine vergleichsweise geringe Zugfestigkeit und versagen spröde. Diese Analogie führte zur Entwicklung bewehrter Glasträger, die sich durch eine aufgeklebte Stahllasche an ihrer Biegezugkante auszeichnen. Dadurch wurden die Übertragung von Zugkräften auch im Rissfall möglich, sodass ein duktiles Bauteilverhalten erreicht und der im Konstruktiven Glasbau notwendige Nachweis der Resttragfähigkeit erfüllt wird. Glasträger mit verbundlos vorgespannter Bewehrung – Spannglasträger – stellen die Fortführung dieses Analogiegedankens dar. Neben einer gezielten Steigerung der Erstrisslast, können die Träger planmäßig überhöht werden. Damit wird einer bisher üblichen Überdimensionierung mit der Anordnung nicht ausgenutzter „Opferscheiben“ entgegen gewirkt und sichere sowie materialeffiziente Konstruktionen mit maximaler Transparenz ermöglicht. Diese Konstruktionsweise wurde bislang ausschließlich für einzelne Sondierungsuntersuchungen in breiter Variantenvielfalt genutzt. Eine Systematik und einheitliche Bezeichnungsweise ist nicht vorhanden. Darüber hinaus beschränken sich verfügbare Ergebnisse auf die Beschreibung der Tragfähigkeit, ohne die Resttragfähigkeit explizit zu belegen oder die Dauerhaftigkeit nachzuweisen.
Mit dieser Arbeit wurde anhand einer Analogiebetrachtung zum Eurocode 2 eine Bezeichnungsweise für bewehrte und vorgespannte Glasträger entwickelt und für vorhandene Konstruktionen erfolgreich angewendet. Darin zeigt sich, dass der Stand der Technik auf diese Weise charakterisierbar ist. Zusätzlich wird die These aufgestellt, dass sich das Tragverhalten von Spannglasträgern wie im Stahlbeton- und Spannbetonbau beschreiben und die auftretenden Spannkraftverluste analog berechnen lassen. Diese These wird mithilfe experimenteller Studien als Kern dieser Arbeit untersucht und durch eine ergänzende numerische Modellierung bestätigt. Zunächst wird das Tragverhalten im Kurzzeit-Biegeversuch an 15 Prüfkörpern unter variierten Bewehrungsgraden und Vorspannkräften untersucht. Dabei zeigen sich gesteigerte Erstrisslasten sowie ein sicheres Verhalten im Anschluss an die Belastung. Durch die Vorspannung wird das Tragverhalten gezielt beeinflusst. Zusätzlich erbringt eine zerstörungsfreie Untersuchungsreihe an 28 Prüfkörpern unter konstanter Gebrauchslast über 1000 Stunden erstmals eine Beschreibung der auftretenden Spannkraftverluste. Diese sind maßgeblich von der horizontalen Durchbiegung sowie der daraus resultierenden Belastung der Zwischenschicht im Verbund-Sicherheitsglas abhängig. Aus der Größenordnung der Verluste lässt sich schlussfolgern, dass eine Begrenzung dieses Verformungsanteils sowie eine konstruktive Entlastung der Zwischenschicht notwendig sind. Zudem wird die Änderung der Vorspannkraft unter einer Temperaturlast beschrieben. Im Ergebnis zeigt sich, dass dieser Lastfall mittels der linearen Balkentheorie beschreibbar und der damit assoziierte Spannkraftverlust berechenbar ist. Die Resttragfähigkeit von 24 Spannglasträgern wird mithilfe eines eigens entwickelten Prüfverfahrens bestätigt. Während die Bewehrung einerseits eine Überbrückung von Rissflanken ermöglicht, verursacht die Vorspannkraft andererseits im teilzerstörten Tragsystem bisweilen ein frühzeitiges Versagen. Daher wird empfohlen, die baukonstruktive Detailentwicklung zu intensivieren, um einen größeren Sicherheitsvorteil aus der Konstruktionsweise zu generieren.
Die Arbeit beinhaltet erstmals eine systematische Datensammlung zum Tragverhalten von Spannglasträgern. Es zeigt sich, dass auf eine Anordnung von „Opferscheiben“ zugunsten einer steigenden Materialeffizienz nicht nur verzichtet werden kann, sondern im Sinne eines effektiven Tragverhaltens verzichtet werden muss. Mit der vorgeschlagenen Bezeichnungsweise, den abgeleiteten konstruktiven Maßnahmen sowie den gezeigten Untersuchungsmethoden besteht nunmehr die Möglichkeit, sichere und dauerhafte Spannglasträger zu entwerfen und deren Trageffizienz zu belegen. / Glass and concrete share essential material characteristics: Their compressive strength exceeds their tensile strength considerably and both of them fail in a brittle manner. This analogy led to the development of reinforced glass beams, which are improved by means of adhesively bonded steel sections in the tensile zone. This improvement allowed for a direct transfer of tensile loads in a post-breakage state and resulted in a ductile structural element, which met the special demand of structural glass for a sufficient residual loadbearing capacity. Glass beams with unbonded, post-tensioned reinforcement – Spannglass Beams – carry this analogy concept on. The members will comprise an increased initial fracture strength and may be uplifted intentionally. This development has rendered the need for over-dimensioning by removing unnecessary sacrificial layers, which will result in a material efficient structure and will maximise transparency. Solely single exploratory investigations have used this idea in a wide variety of options so far. There is neither a uniform classification nor a consistent nomenclature. Furthermore, available results are limited to the concise description of the short-term load-bearing properties without proving the residual load-bearing capacity explicitly and confirming longterm durability.
This thesis describes the development and the application of a nomenclature for reinforced and pre-compressed glass beams in an analogy study according to Eurocode 2. The state of technology can be characterised in this manner. Additionally, the research describes the load-bearing behaviour as well as the calculation of the loss of pre-stress of Spannglass Beams by analogy with concrete structures. As the key section of this thesis, this statement is examined by means of comprehensive experimental studies and completed by a numerical calculation. Primarily, the load-bearing behaviour of 15 specimens in short-term bending tests and a variety of reinforcement ratios and pre-stress levels were determined. The results show an increase of initial fracture strength as well as safe behaviour after failure. The pre-stress changes the load-bearing performance significantly. Furthermore, a non-destructive study including a constant loading for 1000 h describes the loss of pre-stress in 28 specimens for the first time. The horizontal deflection and the thus resulting shear stresses of the interlayer material of a laminated glass section are the critical parameters. From the magnitude of losses it may be concluded that the deflections need to be limited and the interlayer foils need to be relieved from stress. Moreover, the structural response during a change in temperature is in good agreement with the results obtained from linear beam theory. This allows for an estimation of the associated losses.
Finally, a specifically developed test approach confirms the residual load-bearing capacity of 24 specimens. The reinforcement shows the ability to bridge cracks in the glass. However, it should be noted that pre-stress occasionally causes an early failure of the partially broken Spannglass cross-section. Therefore, intensifying the development of structural details in order to generate an increased advantage concerning safety is recommended. This contribution contains a systematic acquisition of analytical, experimental and numerical data regarding the loadbearing characteristics of Spannglass Beams for the first time. The use of a sacrificial layers is not necessary. Even more, to reach the most effective load-bearing behaviour, it is necessary to abandon them completely. Implementing the developed nomenclature, realising the recommended structural provisions and using the proposed methods, it is now possible to compose safe and durable Spannglass Beams as well as prove their structural efficiency.
|
Page generated in 0.0785 seconds