131 |
Nanopartículas de quitosana contendo inibidores de integrinas como potenciais sistemas de liberação para terapia e diagnóstico por imagem em câncer /Kiill, Charlene Priscila. January 2016 (has links)
Orientador: Maria Palmira Daflon Gremião / Banca: Marcelo Bispo de Jesus / Banca: Heloisa Sobreiro Selistre de Araujo / Banca: Beatriz Stringhetti Ferreira Cury / Banca: Maria Palmira Daflon Gremião / Resumo: Os glioblastomas multiformes (GBMs) são os tumores mais invasivos do sistema nervoso central (SNC) e sua invasividade está relacionada com a interação entre glicoproteínas da matriz extracelular com integrinas presentes nas células tumorais. As integrinas α5β1, αvβ5, e αvβ3 são fortemente expressas em GBMs, e podem ser utilizadas como moléculas alvo na terapia e no diagnóstico por imagem dos tumores do SNC. Os inibidores de integrinas cRGDfV, cRGDfK e vicrostatin têm sido estudadas no tratamento de GBMs pois inibem as integrinas αvβ3, αvβ5 e α5β1, e, assim, exibem potentes propriedades antitumorais. Entretanto, a aplicação de proteínas terapêuticas é limitada freqüentemente pela baixa estabilidade em fluídos fisiológicos e a baixa penetração através das membranas biológicas. Para contornar estes problemas, tem˗se buscado novos sistemas de liberação de fármacos e rotas alternativas de administração, como por exemplo, a via nasal. Assim, este trabalho teve como objetivo a encapsulação dos peptídeos cRGDfV e cRGDfK em nanopartículas de quitosana, pelo método de gelificação ionotrópica, empregando o planejamento fatorial 23. Este sistema baseado em quitosana promoveu um aumento da mucoadesão e podem auxiliar o acesso dos peptideos cRGDfV e cRGDfK ao SNC pela via nasal. Outra estratégia utilizada nesse trabalho foi a utilização das nanopartículas de quitosana escolhidas no planejamento fatorial para serem modificadas com PEG por meio de interações supramoleculares e também por int... (Resumo completo, clicar acesso eletrônico abaixo) / Abstract: Glioblastoma multiforme (GBMs) is the most invasive tumor from central nervous system (CNS) and its invasiveness is related to interaction between glycoproteins of extracellular matrix and integrins present in tumor cells. Integrins α5β1, αvβ5, e αvβ3 are overexpressed in GBMs and they could be used as target molecules in the treatment and diagnostic imaging of the tumors from CNS. The disintegrins cRGDfV, cRGDfK and vicrostatin have been studied for the treatment of GBMs because they inhibit the integrins αvβ3, αvβ5, and α5β1, and, therefore, they show potent anti˗tumor properties. However, the administration of therapeutic proteins is limited by their low stability in physiological fluids and low penetration in biological membranes. To overcome these problems, drug delivery systems have been developed and alternative route of administration, such as nasal administration, has been used. Thus, the aim of this study was the development of chitosan nanoparticles, employing factorial design, by the means of ionotropic gelification and the encapsulation of disintegrins cRGDfV e cRGDfK. The chitosan˗based drug delivery system increased the mucoadhesion, which could promote the blood˗brain barrier permeation of disintegrins cRGDfV and cRGDfK. Another strategy aimed in this work was the use of chitosan nanoparticles selected by factorial design to be modified with PEG by supramolecular interactions and also by covalent interactions with methoxy˗polyethylene glycol and maleimide˗polyethylene glycol˗hydroxisuccinimide. The modified nanoparticles by covalent interactions were functionalized through linkage of disintegrin cRGDfK on nanoparticles' surface in order to improve the targeting of nanoparticles to tumor environment by specific interactions with the integrins overexpressed in... (Complete abstract click electronic access below) / Doutor
|
132 |
Advanced Mesoporous Silica Nanoparticles for the Treatment of Brain TumorsBielecki, Peter 27 August 2020 (has links)
No description available.
|
133 |
Vergleich der Proteinexpression von Primär- und Rezidivglioblastomen mittels zweidimensionaler GelelektrophoresePötzsch, Norma 29 November 2012 (has links)
Das Glioblastoma multiforme gehört zu den ZNS-Tumoren neuroepithelialen Ursprungs. Es zeichnet sich durch ein multiformes Zellbild, einen geringen Differenzierungsgrad und eine schnelle Krankheitsprogression aus. Trotz mikrochirurgischer Entfernung und anschließender Radiochemotherapie entwickeln die Patienten im Durchschnitt nach 7 Monaten einen Rezidivtumor und haben eine mittlere Überlebenszeit von 14,6 Monaten. Die Rezidivneigung stellt somit ein großes Problem in der Behandlung von Glioblastompatienten dar. In früheren Arbeiten konnte nachgewiesen werden, dass die Rezidivtumore eine andere Zellzusammensetzung und auch ein aggressiveres Wachstumsverhalten als deren Primärformen aufweisen. Ziel dieser Arbeit war es, zu prüfen ob mittels 2D-Gelelektrophorese und anschließender MALDI-TOF-Massenspektrometrie Unterschiede im Proteinexpressionsmuster zwischen Gewebeproben vom Primärtumor eines Glioblastoms WHO Grad IV und dem korrespondierendem Rezidivtumor eines Patienten detektierbar sind. Hierbei wurden 43 Proteine als differentiell exprimiert erkannt, von denen mit Hilfe der MALDI-TOF-Massenspektrometrie sechs genauer charakterisiert wurden. Vier der sechs Proteine waren im Rezidivtumor erhöht: EnoylCoA-Hydratase, ATP-Synthase Untereinheit d, Tropomyosin alpha-3-Kette Isoform 2 und Cathepsin D. Die anderen zwei waren im Rezidivtumor niedriger ausgeprägt: Nukleosid-Diphosphatkinase A und L-3-Phosphoserin-Phosphatase. Eine weitere Untersuchung mittels Western-Blot-Analyse bestätigte, dass Cathepsin D (als eines der sechs charakterisierten Proteine) tatsächlich auch in den Rezidivtumoren dreier weiterer Patienten stärker exprimiert war als in den korrespondierenden primären Glioblastomen.
|
134 |
Organotypische Slicekulturen von humanem Glioblastoma multiforme als Testsystem für neue TherapienMerz, Felicitas 05 December 2013 (has links)
Glioblastoma multiforme (GBM) ist der nach WHO am gefährlichsten eingestufte Hirntumor astrozytären Ursprungs. Patienten versterben ohne Behandlung etwa drei bis sechs Monaten nach Diagnose, die derzeitig modernste Behandlung mit Chemo-Radiotherapie verlängert das mediane Überleben auf 12-15 Monate. Trotz intensiver Forschung gibt es zurzeit keine realistische Heilungschance. Bislang erfolgt der Großteil der Forschung an Zellkulturen oder mit Hilfe von Tiermodellen, bei denen ein Tumor künstlich erzeugt wird. Dabei ergeben sich Probleme für die Übertragung der Ergebnisse auf den Menschen. Zellkulturen werden z.B. als sogenannte Monolayer-Kulturen gehalten, was bedeutet, dass ihnen der natürliche Gewebeverband und die für Signalling-Wege wichtige extrazelluläre Matrix fehlen. Außerdem werden solche Langzeitkulturen häufig subkultiviert und mutieren dadurch in Richtung einer klonalen Linie, was zwar Ergebnisse leichter reproduzierbar macht, aber nicht die Situation im Patienten widerspiegelt. Tierversuche implizieren zwar den Gewebeverband im Körper, jedoch müssen die dafür verwendeten Nager immunsupprimiert sein, so dass sie den induzierten Tumor nicht abstoßen. Dies erzeugt wiederum ein künstliches Umfeld.
In diesem Projekt wird untersucht, ob sich humane GBM-Gewebe als sogenannte Slice-Kultur halten lassen und als Testsysteme zur Untersuchung der Wirkung von Chemotherapeutika sowie Bestrahlung geeignet sind. Bei dieser Kultivierungsmethode wird das Gewebe in Scheiben (Slices) geschnitten, wobei alle Zellen im Verband sowie die 3D-Struktur erhalten bleiben. Wegen des humanen Ursprungs entfällt das Problem des Speziesunterschiedes. Das Gewebe wird direkt aus dem Operationssaal ins Labor transferiert und weiterverarbeitet. Wir konnten bislang zeigen, dass Slice-Kulturen von humanem GBM über mindestens zwei Wochen in Kultur vital bleiben und ihre ursprüngliche charakteristische Morphologie beibehalten. Etablierte Behandlungsmethoden wie die Gabe von Temozolomid oder Röntgenbestrahlung zeigen auch in kultivierten Slices bekannte Effekte wie Induktion von DNA-Doppelstrangbrüchen, Reduktion von Proliferation und Aktivierung des Apoptose-Enzyms Caspase 3. Eine neue Therapieoption besteht seit einigen Jahren in der Bestrahlung mit Kohlenstoffionen (12C), die an der GSI Helmholtzzentrum für Schwerionenforschung in Darmstadt entwickelt und getestet wurde. Derzeit wird diese Therapie sehr erfolgreich an soliden Tumoren im Kopf- und Halsbereich angewendet und soll nun auf weitere Tumorarten ausgedehnt werden. Eine Kooperation mit der dortigen Biophysik-Gruppe wurde initiiert, um humane GBM-Slices mit 12C zu bestrahlen. Bislang wurde das entsprechende Setup etabliert und erste Experimente durchgeführt. Die ersten Ergebnisse wurden kürzlich publiziert. Weiterhin soll nun geprüft werden, ob das Ansprechen der GBM Slice-Kulturen mit dem Überleben der Patienten korreliert bzw. ob resistente Kulturen aus Patienten stammten, die schlecht auf die Therapie reagierten. Außerdem sollen überlebende Zellen in den Slices nach Behandlung auf ihre molekularen Eigenschaften geprüft werden, um Hinweise auf die Mechanismen der Tumorresistenz zu erhalten. Langfristig könnten diese Slice-Kulturen genutzt werden, um neuartige Wirkstoffe in der Vorklinik zu prüfen oder eine optimierte, personalisierte Therapie für Patienten zu ermitteln.
|
135 |
A Developed and Characterized Orthotopic Rat Glioblastoma Multiforme ModelThomas, Sean C. 02 November 2020 (has links)
This thesis project serves to fill experimental gaps needed to advance the goal of performing pre-clinical trials using an orthotopic rat glioblastoma model to evaluate the efficacy of high-frequency electroporation (H-FIRE) and QUAD-CTX tumor receptor-targeted cytotoxic conjugate therapies, individually and in combination, in selectively and thoroughly treating glioblastoma multiforme. In order to achieve this, an appropriate model must be developed and characterized. I have transduced F98 rat glioma cells to express red-shifted firefly luciferase, which will facilitate longitudinal tumor monitoring in vivo through bioluminescent imaging. I have characterized their response to H-FIRE relative to DI TNC1 rat astrocytes. I have demonstrated the presence of the molecular targets of QUAD in F98 cells. The in vitro characterization of this model has enabled preclinical studies of this promising glioblastoma therapy in an immunocompetent rat model, an important step before advancing ultimately to clinical human trials. / Master of Science / Treating glioblastoma multiforme (GBM), a form of cancer found in the brain, has not been very successful; patients rarely live two years following diagnosis, and there have been no major breakthrough advances in treatment to improve this outlook for decades. We have been working on two treatments which we hope to combine. The first is high-frequency electroporation (H-FIRE), which uses electrical pulses to kill GBM cells while leaving healthy cells alive and blood vessels intact. The second is QUAD-CTX, which combines a toxin with two types of protein that attach to other proteins that are more common on the surface of GBM cells than healthy cells. We have shown these to be effective at disproportionately killing human GBM cells growing in a lab setting. Before H-FIRE and QUAD-CTX may be tested on humans, we need to show them to be effective in an animal model, specifically rats. I have chosen rat glioma cells that will behave similarly to human GBM and a rat species that will not have an immune response to them. I have made these cells bioluminescent so that we may monitor the tumors as they grow and respond to our treatments. I have also shown that QUAD-CTX kills these rat glioma cells, as does H-FIRE. Because of this work, we are ready to begin testing these two treatments in rats.
|
136 |
Modélisation radiobiologique pour la planification des traitements en radiothérapie à partir de données d’imagerie spécifiques aux patientsTrépanier, Pier-Yves 07 1900 (has links)
Un modèle de croissance et de réponse à la radiothérapie pour le glioblastome multiforme (GBM) basé le formalisme du modèle de prolifération-invasion (PI) et du modèle linéaire-quadratique a été développé et implémenté. La géométrie spécifique au patient est considérée en modélisant, d'une part, les voies d'invasion possibles des GBM avec l'imagerie du tenseur de diffusion (DTI) et, d'autre part, les barrières à la propagation à partir des images anatomiques disponibles. La distribution de dose réelle reçue par un patient donné est appliquée telle quelle dans les simulations, en respectant l'horaire de traitement. Les paramètres libres du modèle (taux de prolifération, coefficient de diffusion, paramètres radiobiologiques) sont choisis aléatoirement à partir de distributions de valeurs plausibles. Un total de 400 ensembles de valeurs pour les paramètres libres sont ainsi choisis pour tous les patients, et une simulation de la croissance et de la réponse au traitement est effectuée pour chaque patient et chaque ensemble de paramètres. Un critère de récidive est appliqué sur les résultats de chaque simulation pour identifier un lieu probable de récidive (SPR). La superposition de tous les SPR obtenus pour un patient donné permet de définir la probabilité d'occurrence (OP). Il est démontré qu'il existe des valeurs de OP élevées pour tous les patients, impliquant que les résultats du modèle PI ne sont pas très sensibles aux valeurs des paramètres utilisés. Il est également démontré comment le formalisme développé dans cet ouvrage pourrait permettre de définir un volume cible personnalisé pour les traitements de radiothérapie du GBM. / We have developed and implemented a model of growth and response to radiotherapy for glioblastoma multiforme (GBM) based on the proliferation-invasion (PI) formalism and linear-quadratic model. We take into account patient-specific geometry to model the possible invasion pathways of GBM with diffusion tensor imaging (DTI) and the barriers to dispersal from anatomical images available. The actual dose distribution received by a given patient is applied as such in the simulation, respecting the treatment schedule. The free parameters in the model (proliferation rate, diffusion coefficient, radiobiological parameters) are randomly chosen from a distribution of plausible values. A total of 400 sets of values for the free parameters are thus chosen for all patients, and a simulation of the growth and the response to treatment is performed for each patient and each set of parameters. A failure criterion is applied to the results of each simulation to identify a site of potential recurrence (SPR). The superposition of all SPR obtained for a given patient defines the occurrence probability (OP). We show that high OP values exist for all patients and conclude that the PI model results are not very sensitive to the values of the parameters used. Finally, we show how the formalism developed in this work could help to define a custom target volume for radiation treatment of GBM.
|
137 |
Zur Rolle des Co-Chaperons BAG-1 im Glioblastoma-multiforme-Zellkulturmodell / Role of Co-Chaperone BAG-1 in GliomaMüther, Michael 01 August 2016 (has links)
No description available.
|
138 |
Υπολογιστικές προσομοιώσεις διαγνωστικών και θεραπευτικών τεχνικών που αφορούν σε φυσιολογικά και παθολογικά κυτταρικά συστήματαΚολοκοτρώνη, Ελένη 29 April 2014 (has links)
Η διατριβή αφορά την ανάπτυξη και υλοποίηση ενός τετραδιάστατου, διακριτού μοντέλου προσομοίωσης της συμπεριφοράς καρκινικών κυτταρικών συστημάτων σε ελεύθερη ανάπτυξη και της απόκρισής τους σε χημειοθεραπευτική ή και ακτινοθεραπευτική αγωγή. Υλοποιήθηκαν δύο εκδοχές του μοντέλου: η χωρική και η μη χωρική προσέγγιση. Η χωρική προσέγγιση αναφέρεται στην τετραδιάστατη προσομοίωση συμπαγών όγκων. Η μη χωρική προσέγγιση βρίσκει εφαρμογή στην περίπτωση μη συμπαγών όγκων, καθώς και συμπαγών όγκων, όταν δεν δίνεται έμφαση στη χωρική εξέλιξή τους. Η ερευνητική εργασία έχει επικεντρωθεί σε τρεις τύπους καρκινικών όγκων: καρκίνος του μαστού, καρκίνος του πνεύμονα και πολύμορφο γλοιοβλάστωμα και σε θεραπευτικά σχήματα χορήγησης των σκευασμάτων: επιρουβικίνη (epirubicin), τεμοζολομίδη (temozolomide), σισπλατίνη (cisplatin), γεμσιταμπίνη (gemcitabine), βινορελμπίνη (vinorelbine) και δοσεταξέλη (docetaxel). Σκοπός της εργασίας είναι η ανάπτυξη ενός εργαλείου για την αξιόπιστη υποστήριξη ιατρών στη λήψη αποφάσεων σχετικά με την επιλογή θεραπευτικών σχημάτων και την εξατομικευμένη βελτιστοποίηση της θεραπευτικής αγωγής.
Η αφετηρία είναι η μοντελοποίηση του κυτταρικού κύκλου και των πιθανών μεταβάσεων μεταξύ των καταστάσεων που μπορεί να βρεθεί ένα κύτταρο. Το μοντέλο βασίζεται στην υπόθεση ότι ο καρκινικός όγκος διατηρείται από μια συγκεκριμένη κατηγορία κυττάρων, τα καρκινικά βλαστικά κύτταρα (cancer stem cells), και έχει επεκταθεί ώστε να περιλαμβάνει σε μεγαλύτερη λεπτομέρεια διάφορους βιολογικούς μηχανισμούς σε μοριακό (πχ. εκφράσεις γονιδίων) και κυτταρικό επίπεδο. Ο μηχανισμός δράσης, η φαρμακοκινητική και η φαρμακοδυναμική των θεωρούμενων σκευασμάτων έχουν μελετηθεί βιβλιογραφικά και έχουν ενσωματωθεί στο μοντέλο. Επίσης, το μοντέλο έχει αναπτυχθεί ώστε να λαμβάνει υπόψη του την κλινική εικόνα του ασθενούς με χρήση εξατομικευμένων κλινικών δεδομένων, όπως απεικονιστικά δεδομένα (π.χ. CT, MRI, PET), ιστοπαθολογικά δεδομένα (π.χ. τύπος όγκου, βαθμός διαφοροποίησης) και μοριακά δεδομένα (π.χ. έκφραση γονιδίων).
Στα πλαίσια της διατριβής πραγματοποιούνται έλεγχοι αξιοπιστίας και εκτενείς παραμετρικές μελέτες για την αποσαφήνιση της ευαισθησίας του μοντέλου στη διακύμανση των παραμέτρων του τόσο κατά την προσομοίωση της ελεύθερης ανάπτυξης όσο και κατά την εφαρμογή της χημειοθεραπευτικής αγωγής. Η ποσοτική αξιολόγηση, προσαρμογή και βελτιστοποίηση του μοντέλου πραγματοποιείται στα πλαίσια των ευρωπαϊκών ερευνητικών προγραμμάτων ACGT (Advancing Clinicogenomic Trials on Cancer, FP6-2005-IST-026996), ContraCancrum (Clinically Oriented Cancer Multilevel Modelling, FP7-ICT-2007-2-223979) και P-medicine (From data sharing and integration via VPH models to Personalized medicine, FP7-ICT-2009-6-270089) μέσω της αξιοποίησης πραγματικών κλινικών δεδομένων. Στην παρούσα διατριβή παρουσιάζονται τα αποτελέσματα της προσαρμογής του μοντέλου σε κλινικά δεδομένα του καρκίνου του μαστού, του καρκίνου του πνεύμονα και του πολύμορφου γλοιοβλαστώματος. Επιπλέον, διάφορες εκδόσεις του μοντέλου έχουν αξιοποιηθεί για ‘την επάνδρωση’ μιας ευρωπαϊκής βάσης μοντέλων για τον καρκίνο, που υλοποιείται στα πλαίσια του ευρωπαϊκού ερευνητικού προγράμματος TUMOR (Transatlantic Tumour Model Repositories, FP7-ICT-2009-5-247754). Το μοντέλο υλοποιείται σε γλώσσα προγραμματισμού C++. / In the present thesis, a clinically oriented, multiscale, discrete simulation model of cancer free growth and response to chemotherapy and/or radiotherapy is presented and investigated. Two versions of the model have been implemented: the spatial and the non spatial approach. The spatial model concerns the spatiotemporal evolution of solid tumours, whereas the non spatial model can be applied in the case of non solid cancers, as well as solid tumours, when no emphasis is put on the spatial features of a tumour evolution. The research work has been focused on the paradigms of early breast cancer treated with the single agent epirubicin, primary lung cancer treated with various combinations of cisplatin, gemcitabine, vinorelbin and docetaxel and glioblastoma multiforme treated with combined modality treatment using radiation and chemotherapy with temozolomide. The goal is to end up with a reliable simulation system able to assist clinicians in selecting the most appropriate therapeutic pattern, extracted from several candidate therapeutic schemes in the context of patient individualized treatment optimization.
The model incorporates the biological mechanisms of cell cycling, quiescence, recruitment (reentry into the cell cycle), differentiation and death. It is based on the well documented assumption that tumour sustenance is due to the existence of cancer stem cells, i.e. cells which have the ability to preserve their own population, as well as give birth to cells that follow the path towards terminal differentiation. Furthermore, the mechanism of action, pharmacokinetics and pharmacodynamics of all considered agents have been bibliographically studied and incorporated into the model. Finally, the model has been developed to support and incorporate individualized clinical data such as imaging data (e.g. CT, MRI, PET slices, possibly fused), including the definition of the tumour contour and internal tumour regions (proliferating, necrotic), histopathologic (e.g., type of tumour) and genetic data (e.g., gene expression).
An exhaustive and in-depth examination of the model behaviour with respect to the variation of its input parameters has been performed, in order to determine the impact of its parameters, guarantee a biologically relevant virtual tumour behaviour and enlighten aspects of the interplay and possible interdependencies of the biological mechanisms modeled. Finally, the model has been quantitativily validated and adaptated in the framework of the ACGT (Advancing Clinicogenomic Trials on Cancer, FP6-2005-IST-026996), ContraCancrum (Clinically Oriented Cancer Multilevel Modelling, FP7-ICT-2007-2-223979) and P-medicine (From data sharing and integration via VPH models to Personalized medicine, FP7-ICT-2009-6-270089) European Commission-funded projects by exploiting real clinical data. In the present thesis, the clinical adaptation of the model focuses on breast cancer, lung cancer and glioblastoma multiforme clinical cases. Moreover, various versions of the model have been uploaded to the EU cancer model repository developed by the TUMOR (Transatlantic Tumour Model Repositories, FP7-ICT-2009-5-247754) European Commission-funded project. The model has been developed in the C++ programming language.
|
139 |
Rôle du gène Polycomb BMI1 dans le maintien et la radiorésistance des cellules souches cancéreusesFacchino, Sabrina 09 1900 (has links)
Le glioblastome multiforme (GBM) est la tumeur cérébrale la plus commune et
létale chez l’adulte. Malgré les avancés fulgurantes dans la dernière décennie au niveau des
thérapies contre le cancer, le pronostique reste inchangé. Le manque de spécificité des
traitements est la cause première de la récurrence de cette tumeur. Une meilleure
compréhension au niveau des mécanismes moléculaires et biologiques de cette tumeur est
impérative. La découverte des cellules souches cancéreuses (CD133+) au niveau du GBM
offre une nouvelle opportunité thérapeutique contre cette tumeur. Effectivement, les
cellules CD133+ seraient responsables de l’établissement, le maintien et la progression du
GBM. De plus, elles sont également la cause de la résistance du GBM faces aux traitements
de radiothérapies. Ces cellules représentent une cible de choix dans le but d’éradiquer le
GBM. L’oncogène BMI1 a été associé à plusieurs types de tumeurs et est également
essentielle au maintien de différentes populations de cellules souches normales et
cancéreuses. Une forte expression de BMI1 est observée au niveau du GBM et plus
précisément, un enrichissement préférentiel de cette protéine est noté au niveau des cellules
CD133+. L’objectif principal de cette thèse est d’évaluer le rôle potentiel de BMI1 dans le
maintien et la radiorésistance des cellules souches cancéreuses (CSC), CD133+ du GBM.
La fonction principale de BMI1 est la régulation négative du locus INK4A/ARF. Ce locus
est impliqué dans l’activation de deux voies majeurs anti-tumorales : P53 et RB. Or, la
perte de BMI1 induit in vitro une diminution des capacités prolifératives, une augmentation
de la différentiation et de l’apoptose, ainsi qu’une augmentation de la radiosensibilité des
CSC du GBM indépendamment de la présence du locus INK4A/ARF. Effectivement, deux
tumeurs sur trois possèdent une délétion de ce locus, ce qui suggère que BMI1 possède
d’autre(s) cible(s) transcriptionnelle(s). Parmi ces nouvelles cibles ont retrouve la protéine
P21, un régulateur négatif du cycle cellulaire. De plus, la perte de BMI1 inhibe
l’établissement d’une tumeur cérébrale lors d’études de xénogreffe chez la souris
NOD/SCID. Également, une nouvelle fonction de BMI1 indépendante de son activité
transcriptionnel a été démontrée. Effectivement, suite à l’induction d’un bris double brin
(BDB) de l’ADN, BMI1 est rapidement recruté au niveau de la lésion et influence le
recrutement des protéines de reconnaissance du dommage à l’ADN. La perte de BMI1
mène à un défaut au niveau de la reconnaissance et la réparation de l’ADN, alors que sa
surexpression induit plutôt une augmentation de ces mécanismes et procure une
radiorésistance. Ces résultats décrivent pour la première fois l’importance de BMI1 au
niveau du maintien, de l’auto-renouvellement et la radiorésistance des CSC du GBM.
Ainsi, ces travaux démontrent que la protéine BMI1 représente une cible thérapeutique de
choix dans le but d’éradiquer le GBM, une tumeur cérébrale létale. / Glioblastoma multiform (GBM) is the most common and lethal primary brain tumor
found in adults. Despite the advances made in the field of cancer therapy in the last decade,
the median survival rate remains less than a year. Therefore, a better understanding of the
molecular biology of GBM will reveal the mechanisms responsible for the initiation and
progression of the tumor, and allow the development of new therapeutic strategies. GBM
contains a minority cell population, characterized by tumor initiating cells expressing the
stem cell marker, CD133. The CD133+ GBM cells are responsible for tumor initiation,
maintenance, progression and resistance to chemo/radiotherapy. The CD133+ cells
represent a valuable and specific therapeutic target against GBM. The Polycomb (PcG)
group family of transcriptional repressors have been involved in a vast range of cancers.
The PcG protein and oncogene BMI1 is the best-characterized PcG protein. The
implication of BMI1 in normal and cancer stem cell survival, self-renewal and maintenance
has been thoroughly investigated. BMI1 is highly expressed in GBM and more precisely; it
is enriched specifically in CD133+ cell populations. The main goal of this thesis was to
elucidate the potential role of BMI1 in GBM CD133 + cancer stem cell (CSC) maintenance
and radioresistance. The main function of BMI1 is to repress the expression of the genes
encoded by the INK4A/ARF locus, which is implicated in the activation of two major
tumor suppressor pathways, P53 and RB. However, BMI1 depletion in vitro induces a
reduction in proliferation potential, as well as an increase in differentiation, apoptosis, and
radiosensitivity regardless of INK4A/ARF status. Indeed, two-thirds of all tumors posses a
deletion of this locus, suggesting that BMI1 regulates other targets. P21, a cell cycle
regulator, was identified as a new BMI1 target. Moreover, we have observed that the loss of
BMI1 inhibits the establishment of a cerebral tumor in a xenograft mouse model. In
addition to transcription related activity, we identified a new transcription independent
function of BMI1. After the induction of a DNA double-strand-break, BMI1 is rapidly
recruited to the damage site and influences the recruitment of DNA damage response
proteins. Furthermore, defects in DNA damage recognition and repair are observed after
BMI1 knockdown. Consistent with these results, BMI1 overexpression induces DNA
damage response and increases radioresistance potential. These results emphasize for the
first time the requirement of BMI1 for the maintenance, self-renewal, and radioresistance in
GBM CSC, thus providing a potential target for future therapeutic strategies against GBM.
|
140 |
Lovastatin sensitizes the trail-induced apoptosis in human glioblastoma: how does it work?. / CUHK electronic theses & dissertations collectionJanuary 2011 (has links)
Liu, Pi-chu. / Thesis (Ph.D.)--Chinese University of Hong Kong, 2011. / Includes bibliographical references (leaves 155-173). / Electronic reproduction. Hong Kong : Chinese University of Hong Kong, [2012] System requirements: Adobe Acrobat Reader. Available via World Wide Web. / Abstract also in Chinese.
|
Page generated in 0.037 seconds